Mundo á parte

Feliz aninovo!!

2007-12-31T18:07:00.000+01:00

Que 2008 veña cun montón de saúde e motivos para rir e sorrir!!

Returning

2007-12-13T03:39:00.000+01:00

Acabo de ler o último comentario de Leo e entráronme ganas de volver por aquí... A poucas horas de deixar Southampton ata o ano que vén, creo que van sendo horas de dedicarlle unhas palabriñas a esta cidade feita de trociños de todo o mundo.

A apariencia importa, claro que si. E este lugar que un día acolleu aos nenos de Guernica, gracias aos solidarios brazos mareiros, pode que non sexa o mellor sitio para quitar bonitas fotos, para alegrar a vista ou para enriquecerte culturalmente. Pero aínda así, síntome ben, e supoño que é polo ambiente. Este é un lugar cheo de estudantes Erasmus, de cores e de culturas. Un pequeno tapiz que me deu e me da a oportunidade de aprender doutros, aínda que nada máis sexa unha pequena receta de cociña. De feito, na miña casa xa temos un recetario internacional...

Tamén estou coñecendo este mundo ao revés que é Inglaterra. Gústame viaxar polos seus enoooormes campos verdes, ver como os esquíos saltan de árbore en árbore a cada paso que das polos parques, observar o comportamento e a vestimenta da upper class británica cando me toca traballar en carreiras de cabalos, comer muffins -engordei como 20kg- disfrutar de cidades como Londres ou Winchester... E non me gustan outras cousas, como que a xente nova bebe moito, non parece moi interesada en coñecer xente doutros lugares e que falan tan rápido que non lles entendo, ou o mal que se alimentan, o pouco coidado que teñen os conductores e o violentos que se poñen ás veces. F****!

E podería contar moitas, moitas cousas máis... pero dous meses -aínda que pasaron voando- dan para moito, e mañá espérame un emocionante día no que pasarei de estar na Illa a estar con Mariquiña uns fermosos días en París, que qué ganas de volver... e de volver a vela a ela!

Lost in Southampton

2007-10-05T13:44:00.000+02:00

Non sei por onde comezar. Hai un mes que non escribo, xa estou en U. K., e ainda estou un pouco perdida por aqui. Como observaredes, aqui non tenho nin enhe nin til, asi que igual vos custa algo lerme. Sintoo.

Ben, nada mais recoller a maleta no aeroporto, vin que me puxeran a etiqueta de 'heavy', e pensei que asi seria o dia que me esperaba. E non me equivoquei... Despois de andar dun lado para outro coas maletas, de beber por equivocacion auga con sabor a fresa que case me mata, de coller tickets en libras, de chorar no bus... A fin cheguei ao meu destino. Taxi, e para casa. Os meus companheiros, ainda que parecen moi majos, saben falar tan ben ingles que eu me sinto imbecil ao seu lado. Por riba, cando so pensaba en conectarme ao messenger para falar cos meus, atopome con que non furrula, minimo ata esta fin de semana. What a horror!!
Logo, gracias a unha companheira de Compostela, Miriam, as cousas foron cambiando algo. Ela axudoume moito co papeleo da facultade, presentoume xente, recomendoume lugares para comprar... en fin. Que se portou moi ben. Agora, cada dia estou mais acostumada a cruzar o East Park para ir a minha facultade. Southampton non e unha cidade moi bonita, creo, pero esa parte si. Estes dias vai solinho e ata da gusto pasear por ai, porque e moi bonito velo todo limpo, soleado, coas folhas do outono no chan, e ata esquios subindo polas arbores das zonas verdes, que hai bastantes. A parte, tenho sorte porque a minha casa esta bastante ben situada.
E eu penso que isto e suficiente, de momento, para que vos fagades unha idea de como me vai. En realidade tamen e unha excusa para dicir que estranho a minha terra, a minha fala, a minha xente, a minha casinha, a minha aldea, Compostela... E que o mellor nestes casos e pensar que esta e unha oportunidade unica e que debo aproveitala da mellor maneira posible, porque eu sei que a xente que eu quero e que me quere estara ai antes, agora e cando volva. Non si?

Setembro, setembro...

2007-09-04T20:08:00.000+02:00

Non teño a síndrome post-vacacional porque esa é a vantaxe de non ter vacacións. Agora ben, como hai para todos, a cambio teño unha enorme falta de concentración que me impide afrontar como é debido o exame do próximo venres, o primeiro (e agardemos que último) que teño en setembro.
Non pensei que fose tan duro. Imaxinei que ao estar o verán practicamente rematado, non me custaría poñerme a estudar. Pero non é así.
Igual inflúe non ter descansado o suficiente durante o verán, ou andar coa cabeza en máis sitios que nos apuntes. Nas prácticas, nas festas da miña parroquia que acaban de pasar -e das que a ver se falo nalgunha outra ocasión, porque cumpriron 150 anos-, nos preparativos para marchar en outubro...
Buf.
Seguro que dentro duns días se verá todo mellor...
Espero.

(E ánimo a todos os que pasedes por algo semellante)

Un máis

2007-08-23T20:37:00.000+02:00

Un día deixas de escribir, porque non tés tempo nin ganas.

Pasa unha semana e pensas. “desta vai”.

De feito, véñenche mil cousas á cabeza sobre as que che gustaría escribir.

Ves ducias de imaxes ou cousas curiosas que che gustaría compartir.

Fas algúns traballos que quererías publicar tamén neste espazo.

Pero de novo caes nas mans da desidia, que é máis forte ca ti e che impide estar diante do ordenador máis tempo do necesario, que non é precisamente pouco.

E déixalo pasar de novo.

Prefires ler o que escriben os demais, descubrir novos blogs e pasar sen deixar rastro pola maioría.

E, de pronto, caes na conta de que a última entrada do teu, data de hai xusto un mes.

E lembras que é o teu 'bloganiversario', ou como se diga.

Que se cumpren dous anos dende que comezaches a escribir aquí.

Entón pensas: “quizais é o momento de volver dar sinais de vida”.

E iso, que aínda que con poucas ganas, aquí estamos.

Un ano máis.

'Risa'

2007-07-24T01:33:00.000+02:00

Non quero esquecer o primeiro que me dixo trala presentación:
- Como te chamas?

- Sara.

- Ah, como miña nai...

- ¿?

- Claro, ¡na Biblia!

(Risas)

Non quero esquecer os 40 minutos nos que o tiven sentado ao meu lado no seu despacho do IGI, mirando para min e, de vez en cando, ao pasado, con eses vitais ollos de neno que guían un corpo que xa lles queda maior.

E tampouco quero esquecer ningunha das lembranzas que quixo contarme, agora capturadas en cinta e papel e, sobre todo, na miña propia memoria. Memoria. Esa palabra pola que tanto fixo...É impoñente e é algo único ao mesmo tempo, que alguén che narre 87 anos de historia en primeira persoa, coa lucidez e co sentido do humor dos que goza Díaz Pardo, malia o seu pesimismo.

É unha persoa que se fai querer, desas que todo o mundo cualifica de "entrañable". E é que o é. Faite sentir como se estiveses falando co teu avó. Salvo cando, de repente, lle preguntas algo que te pon diante da realidade, facéndote caer na conta de que "velaí estás", fronte a un home que viviu a República, a Guerra Civil, o franquismo, o exilio, a transición e a democracia. E fálache de seu pai, dos carteis do Estatuto, do seu adorado Castelao, do seu amigo Luís Seoane, da súa muller, do exilio, da fame, da guerra... e da Cidade da Cultura, do actual Goberno, do galego, de Saramago, da sociedade actual... fala del e, en definitiva, dun pedaciño da historia de todos nós.

E logo, ese respecto que sentes ao falar con el, vólvese de novo tenrura cando che di que te achega no seu coche ata a axencia, e que "nada de coller un taxi". E aí estás, el conducindo e ti ao seu lado nun momento que, quen sabe se se volverá a repetir algún día... E entón sénteste privilexiada nos 15 minutos que dura o traxecto. E non che importa ir ao xeitiño, nin que o coche que vén detrás se desespere, porque ti estás escoitando a voz dun que di que a súa vida "foi unha sucesión continua de fracasos", a pesar de que o seu nome "significa risa".

'Y sin embargo...'

2007-07-16T00:42:00.001+02:00

"Ni siquiera en verano se puede permitir un concierto al aire libre en Galicia, hombre!", dicía onte un mozo cabreado trala suspensión do concerto de SabinaeSerrat. Máis que cabreo, eu sentín pena cando a chuvia empezou a mollar de máis. Nin o bombín dun, nin a improvisada viseira do outro podían tornar a insistencia da auga, e moito menos as escasas teas que "arroupaban" o escenario, que para iso mellor preparadas están as orquestras verbeneiras de toda a vida...
Pero eu xa levaba un bo rato soñando esperta entre corcheas e dozura, gozando de poemas melódicos nun "marco incomparable" -que outra cousa ían dicir os dous xílgaros!-, nunha noite que, ao comezo do espectáculo, se presentaba máxica.
De feito, así llo transmitín vía sms á miña compañeira de AGN, que esperaba polas primeiras impresións do concerto para mandar esas crónicas enlatadas que aparecen sempre horas despois nos kioskos. A xente entregada, 10 min. de retraso, Sabina e o primo Nano entran da man e bromean entre eles. Louvan o Obradoiro, louvan o público.
Porén, unha hora despois, o que "ía ser un gran día", como dicía a primeira canción, convertiuse nunha morea de protestas. O público só rentabilizou a metade dos trinta euros que pagara pola entrada e estaba moi enfadado coa organización.
Razóns non lle faltaban, pero hoxe, mirando un pouco a prensa en internet e esas crónicas enlatadas, vin que a xente protesta por máis cousas. Lin comentarios nos que se queixaban do son, das voces, de que non había cadeiras para sentarse... Que sei eu. Ata había quen insultaba aos cantantes...
Quedoume claro que non choveu a gusto de ninguén. Comprendo a indignación, a dor dos que puxeron 30 euros e o gasoil, a dos que quedaron sen 'Cultura Quente' e a dos que fixeron centos de km para chegar ao concerto... Y sin embargo, eu quedo con eses escasos 60 minutos de delicias, tenrura e simpatía feitas versos.

( II ) Pause

2007-07-07T01:21:00.000+02:00

Ás veces todo vai tan a présa que nin sequera hai tempo de asimilar as novidades. Na última semana, fun dando chimpos de aquí para alí, sen ter moito tempo para pensar máis que no que se vai poñendo diante dos ollos día a día.

Trala última cea oficial de Xornalismo 13, un saltiño a London. Logo, do underground ao avión de novo, pasando brevemente polo porto de Southampton, e de Lavacolla directamente en taxi ao noso novo destino estival.
Como agardo ver unha crónica "allea" da viaxe por Londres (non sei se textual ou visual), limítome a comentar que na axencia hai moito traballo, pero que se fai a gusto.
E nada, que estou espesa.
Agora mesmo só penso en que máis lle vale ao sol resistir con forza como mínimo ata mañá, porque nada me apetece máis que ulir a salitre...

Promoción número 13, III

2007-06-27T20:25:00.000+02:00

Se todos nos entristecemos trala gran cea de onte é porque catro anos xuntos valeron a pena. Deberiamos alegrarnos, porque o triste sería non ter a quen botar de menos, ser conscientes de que pasamos catro anos con "descoñecidos" sen pena nin gloria ou non ter ningún tipo de sentimento común. Normal que a memoria chamara por algunhas bágoas, pero estou segura de que con elas ía unha boa carga de alegría por ter atopado tan bos amigos e compañeiros que seguirán "aí", alén das aulas. Oxalá. Obviamente, non pasará cos 120 alevíns que eramos nas listas de 1º, pero contentémonos con facer resistir a rede dos 70 ou 80 que eramos onte, comunicadores incluídos.
Gústame pensar que este é o punto e seguido dunha etapa. Será diferente, pero non ten por que ser peor. A todos vós, os que compartistes comigo 4 fermosos anos que se foron nun sopro, un millón de gracias por todos os momentos dentro e fóra da facultade e moita, moita sorte. E... espero que ata pronto! :)
(...)
E agora... 5 días a poñer todo a remollo na néboa, sen acentos nin eñes!

22

2007-06-20T12:22:00.000+02:00

En poucos minutos deixarame o número 1 que acompañou ao 2 nestes últimos 12 meses da miña vida. En apenas media hora, 2+2 non serán 4; serán 22. O calendario e o seu amigo reloxo insisten en partir e repartir cada momento da nosa vida de xeito que poidamos contar o incontable. Pero o noso tempo non existe para facer cálculos exactos. Existe para desfacelo, se así se quere, en momentos, instantes, épocas ou eternidades, e para vivilo e aproveitalo da mellor forma posible. Tan sequera intentalo.
Moitísimas gracias aos que me felicitastes xa e a todos os que o faredes a raíz deste post ;).
Señorita Madeleine, moitos parabéns para ti tamén!!! Difícil esquecerse... ;D
Biquiños a todo o mundo!

Cifras e letras

2007-06-14T03:03:00.000+02:00

Para o exame de antonte tivemos que aprender unha chea de datas. Para o desta tarde, toca recoñecer ducias de siglas... A este paso cruzaránseme os cables coaxiais e acabarei deducindo que o STB se fundou en Ourense en 1876. E total, para que dentro dun par de días se perda todo no proceso de compresión.
En fin... que ás veces o máis saudable (sobre todo para o coco) é botar man dunha axudiña extra ou da sabiduría colectivo-solidaria. ;P

Bob Dylan - Oh Sister (1975)

2007-06-13T12:54:00.001+02:00

Deluxe

2007-06-09T15:01:00.001+02:00

Menos mal que entre estatutos de redacción e deontoloxía houbo un momento para parar e dicir que no. Momentos de luxe. Agora que ha terminado el sueño, non queda máis remedio que volver a pensar nos exames... Será mejor.

Promoción número 13, II

2007-05-26T19:11:00.000+02:00

Xa están case todas as crónicas feitas (por non comezar a enlazar fotologs!). Así que a miña aportación vai en forma de imaxes -moitas por cortesía de Mariquiña-, que amosan, só en parte, o bonito que foi compartir unha tarde coa súa noite e coa súa madrugada cos meus compañeiros, amigos e familia. Unha lexión de sorrisos e de simpatía invadiron o auditorio, os pinchos, a cea e a posterior celebración. Tamén se deixaron ver bágoas de ledicia e de emoción, e o estado de ánimo máis común a todos foi o de 'bo rollo'. Todo un pracer!!
E, xa que estamos, amoso os motivos polo que nos concederon o diploma e que nos unen xa para sempre a todos os da 13ª promoción:

"pola nosa xenialidade difusa e por estar coma unha moto. Porque somos neurótic@s, hipocondíac@s e paranoic@s, polo que temos descontos especiais en establecementos psiquiátricos. Os nosos actos so tan insólitos que nos sorprendemos a nós mesmos (xa que o mesmo regamos unha planta coma fritimos un ovo). Por todo isto, adxúntase un contacto indispensable para nosa futura vida laboral (www.inem.es)."

Así que, xa sabedes! Billy Wilder advertía en Primera plana que "nunca cases cun xornalista", pero se aínda por riba é da 13ª promoción... ;)

23

2007-05-23T00:37:00.001+02:00

Hoxe é día 23. Atópaste no 23 de Fontao, o planetario natural de Vedra, e entre estrelas e palabras, entras nos 23 aniños.
Por iso, hoxe a protagonista deste mundo es ti. Sei que teño pendiente falar do acto de licenciatura e colgar fotos dese gran día, máis hoxe só quero mirar esta imaxe, enviarche mil apertas e desexarche 23 toneladas de felicidade. Estou segura de que as terás.
E hoxe, aínda que ás veces sexas un pouco toxo, sei que me vas deixar dicir aquí que te quero moito, moitísimo, e que agardo terte o resto da vida ao meu lado.
(E qué riquiñas estamos na foto, eh?) ;)

Promoción número 13

2007-05-18T12:25:00.000+02:00

E digo eu, que van sendo horas de presentar formalmente a estas seis raparigas que me acompañan na foto. Nestes catro anos de carreira a unhas alcanceinas antes e a outras despois, pero unha vez que axustamos os nosos ritmos, continuamos xuntas ata aquí. Todas elas son diferentes, pero comparten características que as fan, ante todo, boas persoas e boas amigas. Fanse querer... e quéroas. Así que, sen máis prolegómenos, de esquerda a dereita e na fila superior... Bárbara d'A Coruña, Bea de Compostela, Alba de Moraña, Ana de Vilalba, Pamela d'A Estrada (capital ;P), a Ro de Viana do Bolo e... bueno, a que está aí no medio coma o xoves, xa non é necesario presentala, non?

Mañá recolleremos un falso título que dirá que somos licenciadas. Rodearémonos dos nosos, non haberá nós asfixiantes de gravatas, deixaremos as preocupacións nas casas e prohibiremos o paso de acontecementos non gratos. De novo estaremos xuntos a maior parte dos que comezamos Xornalismo hai case 4 anos e iso... ben merece unha celebración por todo o alto!

(...)

2007-05-14T00:27:00.000+02:00

(Suspiros)

Porque se hai algo que me supera, é o sentimento de IMPOTENCIA

Cando te volverei bicar?

2007-05-08T23:38:00.000+02:00

Non sei como definir os 'Bicos' de antonte. Quizais... como os máis emotivos. E tamén foron choróns e riseiros, non sei. Especiais... Únicos. Porque o domingo foi a última vez que Mariquiña máis eu murmuramos "moita merda!" entre bambalinas e saltamos ao escenario namentres se facía a luz, ao compás do son que en tantos bos momentos nos acompañou.

Aínda co salgado das bágoas máis precoces, que logo secaría o pano de Raphael, fomos testemuñas dos bicos máis apaixoados entre 'tómame-e-déjames", asistimos á eterna reconciliación de Chelo e Santi, perdémonos polas leeeeeentas redes de 'cafeteras' e cantámosche só a ti/bajo el cielo. Non puidemos repasar as instalacións porque a señora da casa estaba maliña da gorxa, pero Ramón e Susi tiveron o seu enésimo fillo e Desi volveume roubar a July. Tamén convidei a Irene "2" a facer un pastel de amorodos a pesar de non ser domingo na cultura hebrea e observamos como unha moza lle pedía con moito gharbo ao seu primo que lle fixera o amor entre montañas de simpáticos lapsus. Entón, contaxiámoslle as gargalladas ao público namentres intentabamos aguantar as ganas de partirnos de risa diante de todos, pero foi imposible. Nin a terapia mix fixo bo de nós! E é que... xa non podiamos máis, xa non podiamos máis!
E choramos con ganas. De risa, todos. De emoción, case. Vale, si... case chorei eu por todos, pero iso é porque tiña máis reservas ;). E porque, despois de seis anos (dous para María), que os compañeiros de Papaventos pidan un aplauso especial para nós porque imos tomar un 'kit-kat'... En fin. Coa lágrima fácil que teño... como non vou chorar!? Os vindeiros meses botarei en falta a esta xentiña e os seus abrazos, como non, ao teatro en si, o calor do público e... os pinchos e as post-actuacións!! ;P. Pero aínda que nos ausentemos uns meses, María máis eu teremos reservado un par de papaventos para volver cando chegue a hora, eh? E dende a distancia, seguiremos apoiando iso tan bonito que logramos ter entre todos. E nada, que estou desexando ver a cinta que porta o valioso documento dominical para volver ter dores de barriga de tanto rir.

P.D. Eli-Irene "1", boteite en falta, igual que a Breo...

'As farolas' en Onda Curta

2007-05-06T15:31:00.000+02:00

As farolas chega hoxe á tele. Teredes a oportunidade de comprobar o boa actriz que é a nosa mariquiña (a prota), sen desmerecer, por suposto, o traballo de Eli, Antón, Fonsinho... e tamén o cariño e a ilusión coa que traballa un equipo practicamente afeccionado nisto do audiovisual, tanto diante como detrás das cámaras. Aínda que a hora do programa lle irá un pouquechiño mal a case todo o mundo, sempre se pode deixa a gravar ;). Senón, teredes a oportunidade de velo na web da CRTVG a partir de mañá.
E noraboa a todos os implicados! :)

Chicass 10

2007-05-03T22:02:00.000+02:00

Subiron á tarima do auditorio visiblemente nerviosas. Camiñaban apurando o paso, unha detrás da outra, apretando ben os beizos e os papeis onde levaban gravadas palabras de esperanza e de coraxe. Unhas duascentas persoas agardabamos impacientes que comezaran a contarnos as súas experiencias. E iso, se estás acostumada a pasar as 24 horas do día entre reixas, non debe de ser nada fácil.
O 3 de maio é unha data máis no calendario para a maioría. Os que nos movemos no mundo da información e da comunicación, sabemos que é cando se conmemora a liberdade de expresión e de prensa, pero para as catro mulleres do cárcere de Teixeiro que se achegaron hoxe ata a nosa facultade, significou moito máis. Foi unha ocasión excepcional na que puideron falar en público e con total liberdade. Viñéronnos dicir, entre outras moitas cousas, que "aí están", loitando para conseguir melloras nun centro onde, como a maior parte dos cárceres, as normas e a estrutura están pensadas para homes e non tanto para as necesidades de mulleres (moitas con fillos).
Esas catro reclusas, en representación de moitas outras, presentáronnos un proxecto promovido por Nosotras intramuros que consiste nunha revista feita exclusivamente polas internas: Chicass 10. Os contidos céntranse sobre todo en temas de interese para elas. Hai algunhas seccións fixas como unha na que narran a súa experiencia vital e, á parte, inclúense contos, relatos curtos, poesía... (algo que se poderá ver estes días nunha exposición montada na cafetería da facultade).
Contaron tamén que, a pesar de que podían escribir sobre o que querían, está prohibido falar mal do funcionamento interno do cárcere de Teixeiro ou dos que traballan nel e tamén faltarlle ao respecto a calquera persoa. Como anécdota, reveláronnos con pillería que conseguiron saltar a medias esa barreira a través "dun horóscopo que se convertiu nunha das seccións preferidas", xa que tiran do inxenio e da metáfora para facer certas reivindicacións.
Outra cousa que me sorprendeu foi o seu método de traballo. No cárcere hai un alto grao de analfabetización, mais iso non é impedimento para que quen queira expresarse en Chicass 10 poida facelo. As mulleres que saben escribir recollen o que outras lles relatan. Logo, as que controlan de informática, son as encargadas de pasar o texto ao ordenador, maquetar... Un verdadeiro equipo, que penso que ben merece un aplauso (e máis) nun día coma hoxe.

É chungo deixar unha panda tan 'guay'

2007-04-30T21:43:00.001+02:00

Esta tarde din o último paseo polos corredores da tele e pola redacción máis fantasiosa do recinto. Xa non farei máis "xabarín informa" e, polo de agora, non me darán máis regaliños. Acabouse traballar entre caras amables nese curruncho máxico escondido nunha empresa onde, dependendo de onde che toque, os sorrisos abundan ou non. Por exemplo, xa non terei que escoitar os bufidos do ogro de documentación das mañás, ese que nunca vin sorrir e ao que nunca lle escoitei dicir nada positivo; ese que fai que os da tarde teñan máis pedidos porque a xente prefire evitalo, que xa é triste.
Non esquezo o meu paso polo primeiro programa, sobre todo polas persoas coas que traballei e polos segredos do pasado da Galega que descubrín ;). Prefiro non quedarme con esas semanas nas que miraba máis pola ventá que outra cousa, xa que nin internet tiña no pc. E, como non, sempre terei un fermoso recordo do meu paso polo Clube do que fun socia dende nena (e porque o carné non é vitalicio!). O clube que, como a tantos outros da miña tanda, me entretiña mentres merendaba polas tardes. O que me ensinou cousas sobre comics, experimentos e superheroes e o que fixo que me namorara dos debuxos animados e do 'rock bravú' en galego.
Por mor dos ensaios da Xabaxira, só puiden despedirme de algúns. Marchei entre gratitude mutua e bos desexos, entre os que está volver a vernos. Quizais, hoxe tocaba poñer a canción de "vai sendo horas de ir para a casa...", pero cada vez que escoito esta dame subidón. Total, xa sabedes que de aquí non marchamos sen quedarmos para... outra :)

Ultranoite.gal

2007-04-26T21:10:00.000+02:00

A SGAE anda dando moito que falar ultimamente, xa sabedes. Que se quere cobrar pola música das perruquerías en Ourense, que se pensa subir os prezos dos mp3, cámaras, etc... E tremendo cabreo agarrou ao enterarse de que alguén a identificaba coa palabra "ladróns"!!
Dende esta noite e ata sábado, na Ultranoite.gal que organiza a NASA, poderedes entender un pouco mellor a política desta benéfica sociedade de "cobremos, sen ánimo de lucro", grazas a Elianinha e Pati, compañeiras de Papaventos-Andaravía. Collede as entradas e animádevos a coñecer a actualidade do xeito máis crítico-divertido!!

Exploradores urbanos

2007-04-18T20:29:00.000+02:00

Os meus compañeiros de xornalismo electrónico, dirixidos por Manuel Gago, puxeron en marcha hai uns días un bonito proxecto: exploradores urbanos. Anímovos a que lle botedes unha ollada e descubrades con eles o lado menos coñecido de Compostela. Merece a pena! :)

Eran horas

2007-04-15T00:39:00.000+02:00

Si, xa ían sendo horas de volver a escribir. Levo tanto tempo (xa vedes, algo máis dun mes) sen inspiración/ánimo/ganas/tempo de adentrarme neste mundo, que case esquezo como facelo. Sei que me expoño a perder os poucos lectores que teño, pero ata hoxe non quen fun de fulminar esa astenia que me impedía publicar algo novo, aínda que fosen palabras baleiras coma estas.
O caso é que por aquí andamos neste abril fecundo, como di Xurxo Souto no seu programa. E eu, rematando as prácticas no "meu". Si! Estou no fantástico interior do clube máis emblemático da G! Tralo remate do primeiro espazo para o que colaboraba, por razóns desas que os que mandan non ousan darche, pasei un mes de "bolseira errante", vagando de mesa en mesa 'pedindo' traballo.
Nun mes e pico pasei por unha reportaxe sobre o Entroido de Verín, por buscar documentación (só, a secas) sobre diversos temas e tamén por minutar mil e un 'sketches' que lle farán gracia a quen lla faga. Nada interesante nin demasiado proveitoso. Penso que ás veces me resultaba imposible disimular o cabreo-decepción que sentía. Tanto, que un día dos moitos que fun xunto á Xefa-za a preguntarlle se tiña algo co que puidera axudarlle, me dixo: "Uhm, buena pregunta... Pero no, no tengo nada, habla con R." Pero a pobre R., que tamén pringa bastante, xa me dixera que nanai. Largueime da mesa da Xefa-za con cara de circunstancias. De alí a un pouco, achegouse á mesa onde sentaba e anuncioume que ía entrar nun novo programa. E, nese momento, por fin me sentín atendida, escoitada, amparada...
Despois de mes e pico, por fin me atoparon un lugar!! Máis vale tarde ca nunca, porque o certo é que estou moi moi a gusto, chea de regaliños do porco bravo (alguén quere bolis, chapas...?), de atención e sorrisos e tamén de tarefas. Síntome útil e contenta, que máis podo pedir? Tempo, xa nada, porque as prácticas rematan a finais de abril, pero alomenos sei que este mes fecundo o vou rematar contenta.
Agardo volver a escribir máis pronto ;)

Ítaca

2007-03-06T22:39:00.000+01:00

Hoxe regaláronme unhas fermosas palabras.

Pés cansos, noites xeadas

2007-01-21T20:55:00.000+01:00

Volvina ver por cuarta vez naquela noite, que xa non era a primeira. Camiñaba coma sempre: lenta, pero sen pausa, e cun sorriso de orella a orella. Os seus brazos seguían cargados dos chismes máis estraños. Tamén de rosas, como non.

Primeiro entra nun lugar de viños. Despois, nun pub. E noutro, e noutro máis aínda, sempre co mesmo sorriso inalterable. Non é que me persiga. É do que vive.

Algúns aínda a miran. Rin cos seus estrafalarios xoguetes luminosos e ata lle mercan algo para logo facer o parvo. Outros, obsérvana con desprezo. Non, a min non veñas. E, a maioría, fai coma se non existise. Dun lategazo de indiferencia, o sorriso de porcelana bórrase nos ollos dos que non queren ver.

Malia todo, a muller do país dos ósos de dragón non se detén. Non pode. Son as cinco da mañá e aínda ten por diante o resto dunha noite máis nesa terra estraña na que aterrou. A frialdade seguirá esperándoa tralas portas dos locais que percorre case todas as lúas, pero ela amosará a súa mellor cara. Quizais, alguén repare no gastadas que ten as solas do seu calzado. Quizais, alguén caia na conta de que, ao mellor, noutrora e noutro lugar, nunca imaxinou ter que recoller o seu orgullo unha e outra vez en noites tan xeadas.

Para a miña 'best sister'

2007-01-10T00:05:00.000+01:00

Rematou o tempo de facer compras e comida para quince persoas, de pasar máis tempo coa familia do habitual e de ter máis momentos para se esquecer da rutina cotiá. Os fulgurantes renos de Compostela xa desapareceron (e desta vez non pola vontade dos que os desexaban como obxecto de decoración) e as luciñas de Paris xa estarán viaxando cara outro lugar calquera para encher de maxia as súas rúas.

Este Nadal desexáronme varias veces que os ‘magos’ se portaran ben comigo. E debeu ser con ganas, pois á parte da sensacional visita dos tres de sempre, este ano tiven a honra de coñecer o cuarto compoñente destes repartidores de ilusións.

Unha voz deu aviso ás once da noite do día de Reis de que se dirixía á miña casa na busca de diversión. De alí a un pouco, cando meu irmán abriu a porta, asomou unha simpática figura que me animaba a acollela. Presentábase como “a Raíña María de Oriente, marxinada pola tradición do homes pero maga, ademais de maja”. Afirmou adorar o dito de que “máis vale tarde ca nunca”, porque levaba un retraso de medio ano. Tivera que andar un longo camiño ata dar cos agasallos oportunos con motivo do meu cumpleanos, pero á fin cumpriu o seu obxectivo, e por partida dobre. Demostroume o seu pesar pola tardanza aludindo á súa barba. Pediume que non llo tivera en conta, pois deixara a Venus na súa lonxana casa.

Entre chorradiñas das nosas, a impoñente presencia de Rita Hayworth, regalos por partida dobre e presentes ‘made in feito por ela’, etc. etc. etc, a Raíña María de Oriente convidoume a entrar nunha burbulla tan fermosa como as reais, pero tan resistente coma o aceiro. No seu interior puidemos (e poderemos cando nos prazca) seguir sendo nenas. Porque nos encanta a pesares do paso do tempo. “E porque nesa burbulla, só mandamos nós”.

GRACIAS POR TODO

A todos vós,

2006-12-31T17:17:00.000+01:00

os meus mellores desexos para este novo ano que comeza.

Apertas!

20NG

2006-12-27T00:25:00.000+01:00

Hai unha semana viu a luz. Pesou 15’4% de share (seica non está nada mal) e mediu arredor de media hora. Falo del porque dende novembro estou facendo prácticas na G, concretamente en ‘Programas’. Si, tocoume unha sección que non está moi apegada ao xornalismo máis estricto, pero todo me vén ben para aprender.
Ao comezo recoñezo que non estaba moi contenta. Pensei que ía pasar seis meses buscando documentación, pero afortunadamente só foi unha semana de desorientación por cuestións de mala pata, xa que os meus dous ‘xefes’ estaban ausentes. Agora, cada vez estou máis a gusto porque somos un equipo ‘pequeniño’ e fanme sentir como unha máis. Creo que me tocou traballar con boa xente e bos profesionais (fóra coña). Eu fago un pouco de todo igual ca eles. Que toca gravación? Aí estou. Contar en minuto e medio de imaxes ‘x’ tema? Pois veña.
Aínda que se trata dun programa de zapping, (iso si, ‘á galega’), o traballo que hai detrás é considerable. Pero ademais de aprender a coller o ritmo de traballo da tele e enterarme do que se coce nela, grazas a 20NG estou observando a historia da nosa polémica televisión moi de preto, coñecendo antigos protagonistas e como eran os que hoxe o seguen sendo. E así, entre erros e acertos, entre calamidades e bos profesionais, uns días levo as mans á cabeza e outros admiro o que observo no monitor. Vinte anos dan para moito e non todo ía ser malo!
Recoñezo que moitos programas e persoas que atopo en vellas cintas betacam ou polgada -velaí exemplos de vocabulario adquirido, ;)- nin sequera me soaban. Imaxino que é normal, xa que a Galega máis eu nacemos no mesmo ano. Precisamente o seu 20 aniversario foi o motor deste programa agora renovado. Imaxino que a nostalxia está servida para quen lembre os tempos de Nonito Pereira en Radio Onte, a Reixa xogando un partido de fútbol a prol da selección galega en tempos de Fraga, ou a María Bouzas actuando na serie A familia Pita. Eles só son un exemplo das persoas que cada mércores compartirán cos espectadores lembranzas e curiosos momentos que viviron profesionalmente. Con moitas, en serio que é un privilexio compartir gravación, porque te enteras de cousas sorprendentes e de segredos deses que non pasan alén das pantallas.
En fin, que a algúns vos gustará este programa e outros non lle veredes o chiste nin o interese por ningures, pero, segundo me afirmou un ‘importante’ xornalista nunha entrevista para o GH, “non hai nada máis democrático que o mando a distancia”. Palabra de titular.

E ao lado delas

2006-12-17T19:01:00.000+01:00

Onte tamén rematou con outra noite para non esquencer. Con dous 'cumpreanos felices' incluidos, case medio cento de persoas reunímonos con motivo da preestrea de As farolas, unha curta da que xa falou María cando se estaba facendo.

Alí estabamos Abelardo -o director-, o equipo técnico e o artístico -incluidos Pepe Penabade, Combecha e Miguel de Lira-, máis un grupo de teatro do Carballiño que actuara pola tarde en Vedra como convidados 'de excepción'. Case en familia, vaia. Por cortesía de Abel, tivemos o privilexio de ver os primeiros resultados de meses de traballo ao lado dunha boa e animada cea.
Foron uns 29 minutos de cinta e de espectación que remataron en soados aplausos por parte dos presentes, a pesar de que algúns xa se foran coando entre esceas e farolas. Só quedaba felicitar a todo o mundo involucrado neste proxecto por todo o traballo e, sobre todo, pola enorme ilusión coa que se fixo. E, como non, festexalo no 'noso' Metro.
A banda sonora desta curta, creada por Marcos Guitián, di "tanto tés, tanto vales". Extrapolando o contexto, penso que esta experiencia ten tanto de positivo que o seu valor é incalculable para a maioría dos que temos algo que ver con ela. Unha vez máis, sinto orgullo por poder aportar un pequechiño grao de area en algo así e de poder compartilo cunha chea de persoas excepcionais. Cando teñades a oportunidade de ver As farolas, darédesvos de conta de que estou rodeada de verdadeiras estrelas.

Baixo as estrelas

2006-12-17T18:47:00.000+01:00

Escribir sobre 'Bicos no Principal' xa estaría de máis, tralos fermosos e completos relatos de Eli e de María. Eu limítome a amosar algunhas imaxes do 'antes e despois' da actuación. Moitas gracias a todos os que decidistes compartir unha horiña e pico connosco, Andaravía-Papaventos, baixo as estreliñas do teito dese inesquecible teatro compostelán.

Abrentes

2006-12-01T18:35:00.000+01:00

Ás veces, non hai máis que saír á ventá para ver verdadeiras obras de arte. Mágoa que estean envoltas nunha aura de fugacidade.

Vedra, 30/11/06

Na rede:

2006-11-26T19:54:00.000+01:00

Xa podedes ver o cartel do V Festival Agustín Magán de Teatro Afeccionado aquí.

María, volves saír en 1ª plana!! ;)

Que me contas?

2006-11-21T11:17:00.000+01:00

Que pensas? Que sintes, que dis, que miras? Que che pasa, que tal todo? De que te ris?

Cóntame algo

2006-11-13T17:54:00.000+01:00

Nunca máis

Algúns soños si se cumpren

2006-11-06T20:59:00.000+01:00

E se nos deixamos levar polos soños?

Poñamos a andar a mente. Poñamos que temos a oportunidade de ir a ese sitio onde sempre quixemos estar. Que podemos ocupar o lugar deses que tanto admiramos e que sentimos a ledicia de sabernos creadores de sorrisos e de ilusións.

Somos "papaventos". Como tales gústanos voar, fantasear e construir castelos no aire. Onte un deses castelos ficticios mudou en real. Chámase Teatro Principal e está en Santiago.

Poñamos que un soño se cumpre. Que podemos ocupar o lugar deses que tanto admiramos e que, máis que nunca, sentimos a ledicia de sabernos creadores de ilusións e de sorrisos, comezando polos propios.

Agora toca enfrontarse á realidade, pero ando polas nubes e non consigo baixar á terra...

"Ashlama"!!

2006-10-20T22:21:00.000+02:00

"Ashlama". Así se saúda en Túnez, algo que me contou Bea antes de marchar. Non obstante, tamén podería dicir "ola, ola, pepsicola". Aos turistas vennos vir de lonxe. A vinte metros xa escoitas "Pantoja!", "Elsa Pataky!", "Shakira!". Entre os que gozan de máis repertorio, hainos que saben da existencia de Galicia e do Deportivo e do Celta. Todos saben falar francés á parte de tunecino, pero moitos tamén controlan italiano e español, sobre todo, aqueles que se dedican a vender (e non son poucos). E tamén controlan a arte de sobar. Entre tanta xente é sinxelo recibir, ademais de toqueteos, dende as proposicións máis indecentes ata as máis serias (chegando ao matrimonio). E descubrimos que agora xa non te cambian só por dromedarios. Tamén ofrecen ferraris.

Debíavos un post sobre estas terras africanas. Podería telo feito hai dúas semanas case, pero estiven esperando a ter máis fotos que as miñas para elaboralo. Na selección que colguei podedes ver a maioría dos lugares tunecinos que visitamos durante o Paso de Ecuador. Imaxino que algúns vos dirán máis ca outros, pero, no que a min respecta, podo dicir que volvín moi contenta da viaxe. Houbo tempo para pasalo ben e para coñecer novas cousas. Si, eramos "guiris" aloxados en superhoteis nun país onde boa parte do norte está máis occidentalizado e vive do turismo e o sur... o sur vive do que pode. Como en tantos lados. Foi algo que puidemos ver cos nosos propios ollos, aínda que fose a través da ventá dun autobús. Ese contraste entre a xente, os costumes, a calidade de vida, as cidades... dunha e doutra zona do país. Que contarvos que non esteades a imaxinar!! E tamén puidemos ver numerosas paisaxe: unhas desérticas, outras frondosas, unhas máis espectaculares que outras, pero todas elas bañadas por unha luz tan radiante que moitas veces custaba manter os ollos abertos. Esa luz tamén se deixa sentir no mar, como podedes ver nas fotos de Cartago. Non é de película?

A través das fotos, imaxino que vos facedes unha idea do país. Da miña experiencia persoal como integrante desta viaxe de colegas e amigas (só había tres rapaces), destacaría... buf! Un montón de cousas!! A harmonía que reinou entre todos, os bos momentos entre nós, as gracias de Adela, as integrantes da miña habitación, conversas no bus, o guía Mohamed I (do segundo, nin oír falar; machista, xenófobo e maleducado!), o sabor da cachimba, as 'Celtia', os baños no mar e na piscina, esa bronca inxusta dos turistas españoisdenonseionde que en plan sarxento nos dicían "pero que imagen estais dando??? Eso lo haceis aquí porque creeis que estais en un país tercermundista" (Cre o ladrón que todo son da súa condición. O único que fixemos foi gozar do permiso do hotel para bañarnos na piscina de noite, sen ningún tipo de escándalo. E víñannos botar eles, non os responsables do hotel!!).

Sigo. Atoparme con dúas parellas de veciños de Vedra e unha delas nun dos hoteis do deserto (iso non ten prezo!). Montar en dromedario, en 4x4 cun guía que lle daba caña ao vehículo e que nos ensinou as cores, os números e a brindar en tunecino, ser consciente de estar pisando o Atlas e o Sahara, estar nos lugares das rodaxes dalgunhas pelis, poñernos a metade do grupo de acordo para coller un virus (aínda que uns tivemos máis sorte que outros) a inmensidade do deserto e do lago salgado, Cartago, Sidi Bou Said (que significa Santo Padre Alegre ou algo así e que, segundo case todos é unha vila branca e azul porque son as cores da paz e do mar, respectivamente, excepto para o guía Mohamed II que opina que é así para espantar os mosquitos). A cea na Haifa, as bailarinas, a xuntanza co outro Paso de Ecuador, a singularidade dos animadores do hotel, os chistes do señor do palmeral...

Vai ser que paro, que xa está ben. Seguiría, pero non é plan de abusar. Se lograches ler ata aquí, noraboa!! Agardo que gozaras das fotos tanto coma nós de Túnez. Levo un fermoso recordo por todo: polo país e pola xente coa que o compartín. Oxalá o tempo permitira darlle a "pause" en algúns momentos, igual que o photoshow.

Futuros xornalistas en Túnez

2006-09-24T13:39:00.000+02:00

Dentro dunha semana pisarei terras africanas. Túnez, como podedes deducir ;), é o noso destino de paso de ecuador. Lembro cando tiñamos mil ideas na cabeza, ilusión e moito traballo por diante. Despois de festas pouco proveitosas, dunha venda insuficiente de camisetas, de mil reunións, de pasar de ser arredor de 50 persoas apuntadas a unhas 30, etc, etc, etc... Á fin chega o momento! Xa só queda agardar o domingo para coller un avión de Tunisair rumbo a Monastir.

Quizais Túnez sexa un bo lugar para comezar a coñecer a exótica África pola súa tranquilidade e estilo de vida, segundo nos contaron na axencia. Non foi o destino que votei nun comezo (eu prefería Praga-Budapest ou algo polo estilo), pero cada vez estou máis ilusionada coa viaxe. Onte tivemos unha reunión coa axencia que me deixou bo sabor de boca, xa que o programa, ademais duns tres días libres para desfrutar como queiramos, inclúe un circuito por varios lugares e cidades importantes do país.

E quizais a ilusión xa non só sexa polo que imos ver, que é algo básico, senón porque sei que será unha viaxe única na miña vida, con compañeiros e amigos (aínda que falten moitos) cos que compartín tres anos de carreira e un máis que queda. Pois nada, xa contarei...

Algo para ti

2006-09-13T02:07:00.000+02:00

Onte á mañá o carteiro chamou dende fóra. Non me coñecía porque non era o de sempre, pois este está de vacacións, así que mentres eu baixaba as escaleiras preguntoume se era Sara. Despois de dicirlle que si, díxome que tiña algo para min. Pensei que á fin chegara un paquete polo que levaba uns días agardando, así que lle preguntei se lle tiña que pagar algo. Para a miña sorpresa, díxome que non e logo riu.

Cando atopei o carteiro diante miña vin que non tiña ningún vulto. O que tiña que entregarme era unha pequeno sobre. Medio estrañada collino, dinlle as grazas e xireime para marchar, pero el non me deixou. "Agarda!! Aínda falta algo!". E vaia sorpresa cando me entrega unha fermosa rosa vermella envolta á perfección! Non puiden máis que exclamar "mi madriña!" e preguntar se estaba seguro de que era para min. O carteiro respondeu entre risas que "claro que si" e despediuse de min cunha mirada pícara. Boteime a andar cara á casa mentres abría ansiosa a tarxetiña. Non tiña nin idea de a que viña o detalle nin de quen podía ser. Cando lin o que poñía pensei tantas cousas...

Hai persoas neste mundo que non saben pedir perdón. Penso que o orgullo está ben telo, pero como todo considero que ten límites e que hai quen non sabe onde poñelos. Moitos enfados, por moi nimio que sexa o motivo que os provoque, non achan solución por mor de non ter a coraxe de dar o primeiro paso para reconciliarse. "Sorry seems to be the hardest word", ¿non é? Nembargantes, a outras persoas pásalles todo o contrario e son quen de demostrar que senten algo ata mutándose en rosa vermella.

A tarxeta e a flor que recibín non eran unha declaración nin unha mostra de amor. Eran unha forma de pedir unhas disculpas que coido que eu non merecía, pero que a persoa que mas fixo chegar, si. Ese par de obxectos materiais foron unha mostra abstracta de aprecio, dunha gran sensibilidade e dunha boa persoa á que lle agradezo infinitamente o detalle. Quizais nunca o lea, pero o dito: non merecía tal, pero mil grazas.

Vedra 2006

2006-09-09T01:26:00.000+02:00

Sen case darme de conta, xa van alá 9 días de setembro. Dun día para outro coma quen di, pasei de estar sentada diante dun ordenador de Galicia Hoxe a meterme de cheo nas festas de Vedra. Iso é o habitual cada ano, pero este tocounos facelo dunha maneira diferente: traballando para que todo saíra ben e non fallase nada.

Estar na Comisión das Festas é bonito e duro á vez. Disfrutas vendo como a xente o pasa ben en algo que levas agardando todo o ano e polo que intentas dalo todo os tres días clave. Non obstante, dentro do grupo sempre hai quen se esforza máis e quen menos, e claro que tamén hai quen pasa de todo. Iso é un dos motivos polos que uns chegamos de cobrar nos aparcadoiros para meternos a servir na cantina durante a maior parte da noite. E tamén fastidia o comportamento dalgunhas persoas que pasarán o ano que vén pola nova Comisión, pero esa é outra historia e merece un capítulo á parte. O caso é que hai momentos nos que o cabreo (sumado ao cansanzo) te supera, pero reaccionas cando caes en que non es a que o peor o está pasando...

A secretaria ten que gardar durante tres noites seguidas o diñeiro que se vai xuntando e contalo, que é peor. Si, digo ben: a secretaria, porque o tesoureiro exerce de presidente. E logo este? Este é un señor que, pobriño, fai o que pode pero a súa saúde non lle permite realizar esforzos nin moitos traballos. E non hai vicepresidente? Ui!! Iso como as meigas, habelo haino... pero ese si que ten máis cara ca un piano. Entre os demais membros hai de todo. Mais xa o dixo Mariquinha no seu fotolog: a pesar de todo pasámolo moi moi ben, estivemos orgullosas de formar parte da Comisión deste ano, puidemos desfilar coas bandas de música, que é un acto ben bonito...

Vamos, houbo tempo para risas, pequenas bailas, conversas cos amigos, fogos de artificio... E, se non me credes o ben que o pasamos aínda que cada día fosemos arrastrando máis e máis cansancio, non tedes máis que ver a cara de éxtase de María (neste caso, alucinando cos foguetes de Gaiteiro, con quen tivemos o pracer de compartir Comisión).

En resumo: pase o que pase, digan o que digan e estemos dentro ou fóra da cantina, as Dores de Vedra sempre serán as mellores festas para nós.

24 de agosto de

2006-08-24T01:55:00.000+02:00

. 2005:
- Unha entrada: Luces, cámaras... Acción!
- 4 comentarios
- Coñecemento da existencia do blog de Mariquinha e pouco máis.
- Un mundo á parte sen obxectivos concretos, sen rumbo, lido por min e por poucos máis. Só ilusión e intención de escribir a miúdo.
- As vivencias dun agosto bonito que lle darían entrada a un setembro que xa non o foi tanto, aínda que agora apenas doe botar a vista atrás. Momentos 'baixos'. Logo, máis momentos 'altos' e outras cousas bonitas: os amigos, a familia, teatro, 3º de xornalismo, viaxes, un novo verán, as prácticas en Galicia Hoxe...

. 2006:
- 70 entradas (con esta 71)
- Unha media de... 6-7 comentarios en cada entrada?
- Unha lista algo máis xeitosiña de blogs e que agardo aumentar.
- Un mundo á parte que segue sen obxectivos concretos, pero que xa colleu o seu rumbo. 617 olladas ao meu perfil dinme que xa me len máis ca un par de persoas. A ilusión de escribir mantéñoa, pero non sempre lle fago caso... (á vista está, a xuzgar pola data da miña última entrada). Ah! E conseguín amañar a plantilla, que me arrastrara toda a marxe dereita do blog cara ó fondo... :D
- As vivencias dun agosto bonito, do meu primeiro agosto exercendo de xornalista e con ilusión e ganas, que é o mellor. Nun lugar onde me sinto a gusto coa xente e co que fago. Gozando dos días libres de sol e mar como se fosen os últimos, saíndo cada vez que se pode e apetece e estando cos meus. E logo... logo que? Pois logo xa se verá, que este mundo á parte seguirá dando voltas mentres non canse.

Acompañádesme un ano máis, non si? ;)

Marea laranxa

2006-08-08T14:37:00.000+02:00

Onte á noite, dende unha das ventás da miña casa, crin ver o inferno no horizonte. Só era unha parte del: o Pedroso e os arredores de Compostela. Que DEMOS son os que se agochan tralas chamas?

IMPOTENCIA

Na casa do ferreiro, coitelo de pau...

2006-07-22T00:23:00.000+02:00

BLA Ás veces, falas con persoas que, polo que representan profesionalmente, deberían contarche moitas cousas interesantes e de proveito, ideas e conclusións propias froito da experiencia. E, porén, das con persoas dese tipo que falan moito pero que apenas din nada.

BLA

Dende o outro lado, cando tés que manter unha actitude correcta despois de facer a mesma pregunta tres veces e ser esquivada outras tantas, non queda máis sensación que a de sentirse... frustrada? Non sei se é iso exactamente, porque non é que non che respondan. Fano, pero de xeito que esa persoa di o que quere ou o que lle convén. Entendo que a xente non queira meterse en camisas de once varas, que modere un pouco o que sabe que vai ser publicado... Pero por favor! Hai maneiras de ser sutís, de dicir as cousas e de demostrar que tés criterio, valores e que estás aí ("arriba", ademais) por algo.

BLA

Ao rematar, daste conta de que estiveches a falar cunha persoa media hora e de que da cantidade de cousas que che contou, tres cuartas partes son obviedades. E hai que buscar un titular... e un subtítulo... e dous destacados... mimadriña! Se de onde non hai, non se pode sacar...

BLA

Loxicamente, tampouco che queda moi bo recordo desa persoa en cuestión. E que conste que, neste caso, apenas sabía un par de datos básicos dela antes da conversa pero, despois, entereime de que non goza de moi boa prensa(e nunca mellor dito) en xeral. Comigo non é que fose desagradable, nin moito menos, pero deume a impresión de que, por momentos, falaba con dúas persoas distintas. En fin. Ao mellor só son percepcións miñas, pero sinto que pouco quitei en limpo. Supoño que terei que atopar moitas máis persoas así ao longo da profesión e da vida, que non todas van ser tan riquiñas como a da miña primeira entrevista. "Gajes del oficio". BLA

En resumo...

2006-07-18T01:30:00.000+02:00

Se Elianinha me di que actualice, eu actualizo, que menos! Como é a única que mo pide... ;D. O certo é que non me apetece demasiado, todo sexa dito, aínda que por outra banda sei que é bo dar sinais de vida de cando en vez. Pero é que estar case toda a tarde diante do ordenador, tamén cansa, ¿eh?

Esta fin de semana foi un paréntese neste verán atípico ao que xa me acostumei. Logo de traballar doce días seguidos, á fin chegou ese ansiado par de días libres. Comezou cun venres no que a nosa intención era marchar logo do traballo a Ribeira, cidade centenaria. Non para ver aos reis, claro, senón para durmir polas mañás, ir á praia polas tardes e pasear por aí polas noites. Porén, ao saír de traballar fomos tomar algo por aí con Alba, despois decidimos dar un paseo e comer un xeado, chegamos ao Obradoiro, de paso quedamos a escoitar o pregón (que foi aburrido, penso), e, xa que estabamos, quedamos a escoitar un par de cancións de Rosa (siiiii, a de OT... -vai por ti, Bea ;)-, ese par convertíronse en todas porque coñecimos a uns peregrinos-ciclistas de Madrí, moi simpáticos eles, levámolos "tomar queimada", fixémoslles compaña un pouco... e deron unhas cantas horas máis das que tiñamos previsto para marchar a Ribeira. Foi desas noites nas que non tes plan ningún e acabas pasándoo xenial porque todo se vai encadeando sen saber que vai ser o seguinte.

E en Ribeira, o dito. Desconexión total. Hoxe volvimos directas a Galicia Hoxe e entereime de que saiu publicada onte a miña primeira entrevista, é dicir, o meu primeiro traballo firmado. Estou contenta. Pronto haberá máis. A verdade é que estamos moi a gusto alí, tivemos sorte, porque nos tratan ben, escribimos en galego, a xente é en xeral moi agradable e temos un bo horario e un bo lugar, aínda que non se libra da calor... E tamén me alegra saber que os meus amigos tamén están contentos cadaquén no seu lugar de prácticas. E saber que teño setembro limpo e que nunca máis estudarei apuntes de Xornalismo Especializado. Iso. En xeral, estou ben. Só que, ás veces... Bah, ás veces nada.

Primeiros contactos

2006-07-05T01:35:00.000+02:00

Hoxe foi o segundo día de prácticas. O segundo día desta aventura na que, como di Mariquiña, "xogamos a ser algo". Tocoume a sección Nacional/Internacional e, a pesar de que prefería Maré ou Sociedade, de momento estou contenta. Iso de dicir que che toca "tal ou cal" sección é un tanto relativo, pois onte fixen tres noticias sobre política española, pero tamén unha sobre economía. E hoxe (onte xa, mellor dito), tíven que elixir fotos curiosas e logo buscar información sobre elas para a sección de Ó peche, que é unha páxina así light.

Mariquiña e Patricia, unha compañeira, están en Sociedade/Verán e teñen a posibilidade de facer entrevistas, de cubrir festas e todo iso. Son traballos diferentes e non estaría mal probar un pouco de todo, pero xa se verá se podemos cambiar cando pase un mes. Alba, outra amiga, está en Maré e Carmen, que xa fixera prácticas en inverno, en Galicia, aínda que un pouco descontenta.

A redacción está moi ben, noviña e chea de xente (sobre todo, mulleres), e ao lado traballan os do Correo. As miñas "xefas" son agradables e bótanme unha man cando o preciso. Espero que non se cansen de min, porque cando me poño a preguntar...

A fotonoticia de enriba non se ve moi ben nin ten moito interese, pero púxena porque foi unha das primeiras que fixen e, aínda que temos que asinar coa axencia da que quitamos información, quedarame a anécdota de que por algún lado pon o meu nome. Pode parecer algo nimio iso do Sistema de Aplicacións e Redes para as Administracións, pero eu estou encantada de que me mandaran falar do tema.

Despois de...

2006-06-30T21:49:00.000+02:00

Volvo despois de rematar o último exame de terceiro.

Volvo despois de despedirme dos meus compañeiros e amigos de clase (vouvos botar de menos -e sei que falta xente nas fotos!!) tras unha cea e unha noite nas que nos xuntamos os cincuenta e pico de sempre.

Volvo despois dun primeiro contacto co lugar onde pasarei xullo e agosto: a redación de Galicia Hoxe.Non é nin radio nin tele, cousa que prefería, pero estou moi contenta e ilusionada de todos os xeitos, e tamén, como non, asustada. Menos mal que teño a María e a Alba para apoiarnos...

E tamén volvo despois dun día sen pensar en nada e doutro de praia, que hai que aproveitar os catro días de vacacións que quedan. Comprendes por que non renovei antes, ¿verdade?

Aínda nos quedan un par de días para despreocuparse de todo. E despois... iremos contando que tal nos vai.

Lume

2006-06-23T14:32:00.000+02:00

Noite feiticeira. Lume, sardiñas, diversión colectiva e maxia. Que nada falte na noite máis curta do ano, onde din que as meigas e os espíritos malos son escorrentados cando se acende a fogueira.

E se es meiga ou meigo? No fondo, todos temos algo de irracionalidade, tanto nas nosas vidas coma en nós mesmos ¿ou non? ¿Quen nunca tivo intuicións fortes que se cumpriron, ou viviu ¿casualidades? case inexplicables, ou...?

E tamén hai meigas "de verdade". Teño unha veciña que seica o é. Contan que máis dun a viu botando sal na eira en noites de lúa chea. E a avoa dunha amiga miña, tamén o facía, pero arredor da casa. Ao mellor tamén hai meigas onde ti vives, creo que non é tan raro atopalas...

Oxalá nunca se perderan tradicións tan fermosas, auténticas e propias coma a celebración desta primeira festa de verán de orixes perdidas, pero ben arraigadas a nós. En cada lugar hai diferentes ritos. Aquí xa se perderon moitos, como o de lavar a cara con auga de rosas mañá á mañá. Iso si, o de saltar a cacharela (ou unha esquiniña), penso que se fai en todos os lados. Así que xa sabes:

Salto por enriba

do lume de San Xoán

pra que non me trabe

nin cobra nin can

Xa entrou o verán...

2006-06-22T01:50:00.000+02:00

Verano Azul

Verano Azul foi unha serie que marcou unha etapa da televisión e tamén a infancia e a adolescencia de moitos. Dende os da quinta da miña nai ata os da miña, coñecemos de sobra a melodía que agora se emprega nas campañas publicitarias de grandes empresas.
A min esta serie tráeme moi bos recordos. Será polo que me gustaba, polo cariño que lles collín aos personaxes... ou, tal vez, pode ser pola imitación dos protagonistas que María mais eu faciamos asubiando cando iamos en bici non hai tantos anos.
Igual é por todo. Pero cada vez que escoito a sintonía da serie, sorrío, non sei por que.
En fin, tanto sorrir coma lembrar cousas bonitas creo que son boas maneiras de inaugurar a nova estación e tamén de celebrar que xa sei poñer videos no blog ;)
Bo verán!

21

2006-06-20T12:25:00.000+02:00

Hoxe toca cambio de cifra. Xa me chegaron algunhas felicitacións alentándome con "xa queda menos para a pensión, ¿eh?" ou "xa che irei pasando as miñas cremas antiarrugas", pero, como se soe dicir, o importante é ter salú ;)

Podo dicir que saúde non me falta, e persoas tan únicas e extraordinarias como moitas das que teño preto de min, tampouco. Por iso, as felicitacións que hoxe recibo, quero compartilas con todos vós (porque moitos me ledes) e tamén cos que non están presentes no meu mundo á parte, pero si no real. Quérovos moitísimo!!

E a todos os blogueiros que non teño o gusto de coñecer en persoa, dicirvos que é un pracer compartir o meu primeiro cumpleanos nestes lares con todos vós.

21 bicos a todos

A televisión e os seres vivos

2006-06-19T17:34:00.000+02:00

Non. Non vou comentar ningún documental de animaliños, nin falar doutro tipo de seres vivos que asoman a diario polas nosas pantallas de tv. A historia é que mércores teño un exame de xéneros televisivos e, estudando os apuntes de clase, descubrín que... En fin, mellor póñoo literalmente:

"Os xéneros evolucionaron igual que os seres vivos: do mesmo xeito que poden desaparecer, tamén poden rexurdir".

¿É posible que poidamos chegar a convivir con dinosauros? ¿Ou é que xa é seguro que todos os seres vivos resucitamos? ¿Que intenta dicirnos?

A miña profesora e os seus parecidos (ir)razoables.

Cousas irreductibles

2006-06-15T17:52:00.000+02:00

Gústame a vista que teño dende o lugar onde estudo. ¿¿Toda?? ¡Non! En época de exames, resísteseme a parcela veciñal de enfrente, provista de piscina, céspede, tumbonas e ata unha especie de tenda romana como as que aparecían nos cómics de Astérix. Só que neste caso, o único que fai é protexer do sol aos afortunados que descansan baixo dela... Vamos, que morro de envexa ata nun día de tronada.
O asunto vólvese máis cruel tendo mañá o segundo parcial daquel exame para o que pedía aplausos(¿lémbraste?). Non sei que dicir se me preguntan que parte me gusta máis. O estilo do profesor segue sendo o mesmo, así que de novo teño que lidiar con tochos de parágrafos interminables nos que hai de todo menos puntos.

Alomenos, atopei cousas interesantes que descoñecía como, por exemplo, que existe unha web que se creou para axudar a superar as barreiras entre o Norte mailo Sur mundiais, proporcionando información alternativa á que nos ofrecen case tódolos medios de comunicación, que se surten básicamente de noticias feitas por catro gatos do Primeiro Mundo (moi grandes, iso si). ¿Viches? Xa me saíu un parágrafo do estilo do profesor...

"Happy end" para unha historia do cine

2006-06-10T00:07:00.000+02:00

Despois de ter Teoría e Historia do Xornalismo no primeiro cuadrimestre, moita xente decidiu non escoller como optativa Historia do Cine. A razón fundamental: o profesor e o seu método.

Hernández Les é un home ó que lle gusta falar de Camus e da traxedia grega, quizais a un nivel que non resulte fácil de asimilar as primeiras veces que o escoitas. Non é un profesor "ao uso", pois na facultade non tiven un que se lle parecera á hora de dar clase, e iso que xa tiven algúns deses mestres "inesquecibles", á marxe de se o que aprendín con eles tivo ou non que ver coa materia que lles correspondía dar. A todo isto, se queredes ver o estilo de Les, ten blog (recomendo tempo e anzos para lelo).

Eu quería estudar cine, porque me gusta. Recoñezo que me daba medo despois do exame de Tª e Hª do Xornalismo, pero preferín escoller algo que me motivara a unha asignatura que pouco me dicía. Ademais, a xente que xa pasara pola experiencia, aseguraba estar contenta co profesor, que se aprendía moito con el. De feito, o cinema é a paixón de Les, xa que antes de dedicarse á ensinanza foi crítico desta arte.

Agora, incluso despois de facer un exame típico del, a base de preguntas rebuscadas tendo moita materia pola que preguntar, non me arrepinto de ter pasado a maior parte das tardes da semana na aula de Visionado 1, onde aprendín máis do que agardaba. Recoñezo que era totalmente inculta en cuestión de cine. Griffith, neorrealismo italiano ou Ordet soábanme a chinés, e seguro que se non tivese estudado esta optativa, estaría nas mesmas.

Sei que traballamos moito, pois tivemos que facer críticas dende o primeiro momento sen saber nin por onde empezar (falo da maioría, claro). Pero tamén sei que ante min pasaron algúns dos filmes máis grandiosos de toda a historia do cine, que coñecín aos seus creadores, as circunstancias que os rodeaban e, sobre todo, o que aportaron tanto artística como persoalmente ó mundo da séptima arte. Pola miña conta, estou segura de que non aprendería tales cousas.

Non sei se levarei moito máis dun aprobado raspado na asignatura, pero non me importa. Estou contenta con ter coñecementos sobre a séptima arte, esa da que o primeiro crítico de cine, Ricciotto Canudo, sinalou coma o epicentro e a culminación de pintura, arquitectura, escultura, poesía, danza e música. É dicir, como a conciliación de tódalas demais artes.

Artes

2006-06-08T16:56:00.000+02:00

Onte inaugurouse o que podedes ler na imaxe. Como estamos na comisión de festas, tocounos atender á xente que ademais de vir á mostra de pintura veu tomar uns pinchos, un gancho que funciona en moitos actos do país. Aínda así, gustaríame pensar que a cantidade de xente que veu, fíxoo principalmente por ser amante da arte.

E, falando de arte e de pinchos, tiñades que ver a cantidade de marabillas que un cociñeiro de fantasía é quen de facer cun coitelo e a súa maña. Os da organización quedamos ben en boa parte gracias ás flores de cenoria, ás estreliñas de carambola e ao cesto feito cun melón e cereixas que adornaban a mesa.

A mostra deste ano presentou as obras dos artistas que aparecen arriba, pero vouvos deixar aquí un dos óleos de Antón Taboada que tan ben interpretou Antón, un amigo. Mágoa que non dispoño da imaxe que o complementa...

Pantalla panorámica. Así titulou o artista á súa obra. O cadro que complementaría esta imaxe é un que representa a Estatua da Liberdade sobre un fondo azul, sostendo unha espada en lugar dunha antorcha. Sendo así, Antón interpretou que o pintor se referiu á guerra contra o Iraq no cadro desa particular "panorámica" e á represión do Governo estadounidense no que vos acabo de describir.

E agora a estudar, que mañá toca examinarse doutra arte, neste caso, da séptima.

H2O salgado

2006-06-04T00:55:00.000+02:00

O venres fomos por primeira vez á praia, á mesma que aparece nas fotos e que se chama Praia do Vilar. É a praia favorita de Mariquinha e creo que non lle podemos negar o bo gusto. Foi unha tarde estupenda, porque só con ver o mar, as catro amigas que fomos puxémonos de moi bo humor. E máis aínda cando comprobamos o boa que estaba a auga. Rematamos para o arrastre, pero ningunha de nós cambiaría esa tarde que pasamos mergulladas nas ondiñas e nos raios do sol por quedar na casa descansando. De feito, estamos barallando se podemos volver o luns...

O mar é... non sei. É vida, é liberdade, saúde, beleza... podería dicir que é tantas cousas fermosas... Envexo á xente que ten o océano preto, que o pode ver polas mañás cando se ergue ou pasear pola ribeira cando cae a noite. Menos mal que, de vez en cando, hai ocos para escapar xunto a el. Non sei. O mar é do máis marabilloso que existe. Só penso en volver axiña.

A practicar, pois

2006-05-31T02:52:00.000+02:00

Levo semanas sen ver pouco máis que as catro paredes de Siza mailas da miña casa, e todo por esas prácticas finais que nos poñen de tan bo humor tanto a alumnos como a profesores. E é que cando don Estrés aparece...

Afortunadamente, só quedan tres días de clase... pero, en fin, o día 5 xa comezo os exames. Só penso en que chegue dunha vez este venres, porque como faga bo día, marcho correndo para a praia. ¡Necesítoo! Sobre todo, sabendo que este verán seguramente vou ser explotada por algunha empresa informativa namentres o persoal fixo está de vacacións.

É que esa é outra. Por se aínda non tiña demasiadas cousas nas que pensar, teño que decidir antes de venres onde vou pedir para facer as outras prácticas. Gustaríame radio ou televisión, pero a oferta en Santiago non é moi variada que digamos. En todo caso, a prensa non me disgusta...

O peor disto é que se non son uns, son outros, pero todos acaban dándoche referencias regulares, malas ou moi malas de todas as empresas. Só teño clara unha cousa: os únicos que respectan os horarios son os da Xunta, como bos funcionarios que son, jeje. O resto, uns máis, outros menos, acaban contigo...

O que teño claro é que quero aprender. Gustaríame que non fose a base de man dura, senón duns límites horarios e laborais "normais". Se vou quedar sen verán, non quero que sexa para servir cafés nin para facer fotocopias, pero tampouco para currar catro horas máis do establecido. Aínda que, se me pasa, como a moitos, non terei máis remedio que aturalo, porque sei que a vida non está por regalarche nada.

A vida que pasa...

2006-05-21T03:57:00.000+02:00

E a susceptibilidade que, ás veces, se apodera de min, facendo que emerxan certos sentimentos, profundos coma o lugar no que se esconden. Sentimentos que non sei describir, porque é coma se formaran un gran puzzle no que algunhas pezas encaixan, pero outras, quedan soltas por algún cabo. Entón, ¿cómo estou? Melancólica, relaxada, agobiada, leda...
É curioso como un día coa súa noite quedan gravados no calendario mental sen necesidade de saír da casa; como un par de conversas, e non cara a cara, me fan reflexionar sobre moitos asuntos.
Asuntos coma o paso do tempo. O que fomos, o que somos agora e o ¿que seremos? Tralo acto de licenciatura de Mariquinha, non podo evitar pensar máis en que dentro dun ano estarei na mesma situación ca ela: pechando unha etapa da miña vida. Parece que, cando xa estamos acostumados a un cambio, chega a hora de sufrir o seguinte. E así, o mundo xira sen que te decates do lonxe que van quedando as portas que levas abertas ao longo da túa vida.
Ou a memoria, esa señora que habita escondida nas nosas cabeciñas e que nos garda os momentos máis trascendentais do vivido, previo pago da sensación de “parece que foi onte”. É incrible como tres anos, por exemplo, se reducen a un feixe de lembranzas. Non obstante, se te paras a pensar... daste de conta de como cambiou todo nese periodo, comezando pola xente e seguindo cunha mesma. E, a pesar de todo, sabes que “seguimos sendo nós”.

Cambiamos nós, e connosco a nosa maneira de sentir. E dáche rabia cando sentes algo que non desexas, cando os teus sentimentos ou os de quen te rodea evolucionan de xeito negativo ou cando che gustaría que as cousas fosen doutra maneira. Pero, por outro lado, está a tranquilidade de saber que todo pasa, porque así cho demostrou a experiencia, de que tamén gardas sentimentos preciosos e de que nunca sabes que se esconde trala seguinte porta da túa vida. Quizais, todo aquilo que estabas agardando, ou todo o contrario. Pero sempre é bonito pensar que non vivimos en van. E que, aínda que a priori dea pena, pechar unha etapa serve para quedar co mellor dela, fundamentalmente persoas, e seguir descubrindo o que a vida che ten reservado na seguinte.

"Porque me sae de dentro"

2006-05-17T13:26:00.000+02:00

Antes de nada, aproveito para dicir que teño problemas co meu ordenador e esa é a razón principal de que teña isto medio abandoado, á parte de que na facultade nunca teño tempo para poñerme a escribir nada (estamos ata arriba de traballo).
Ata que nos amañen o problema, só son quen de estar conectada un par de minutos seguidos. Non obstante, non quería deixar de escribir nun día coma hoxe, así que aproveito para poñer algo breve: unha cita de Castelao que penduraron nunha gran “lingua galega” de cartón na miña facultade, ademais de repartir piruletas con máis citas do artista (boa iniciativa, en tódolos sentidos). As verbas escritas nesa gran lingua penso que poñen de manifesto a importancia do galego, alomenos, para min:

“Se aínda somos galegos, é por obra e gracia do idioma”

Síntome moi orgullosa de falar unha das linguas máis fermosas do mundo. E “fáloa porque si, porque me gusta porque me peta e quero e dáme a gana, porque me sae de dentro, alá do fondo (...) e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo unha historia contada noutra lingua”.

Tebras

2006-05-07T23:55:00.000+02:00

"Tebras" é o título dunha curta que fixeron uns amigos meus de clase e na que eu tamén participo uns segundiños (¡e xa van cinco con esta!). Está colgada na web de Curtas na Rede, porque vai participar nun concurso que organiza a Secretaría Xeral de Comunicación. Anímovos a que a vexades (aínda que me comentaron que a calidade na web é mala) e a que votedes que vos pareceu. Como dato, engado que esta é a segunda vez que estes amigos participan no concurso e que na 1ª edición levaron o primeiro premio. ¡A ver se volve haber sorte!

Día da liberdade de expresión

2006-05-03T20:54:00.000+02:00

¿Que mellor día que hoxe, para que sexas ti quen opine sobre a liberdade de expresión?

¿Ata que punto cres que se dá? ¿Está en perigo?

¿Pensas que, ás veces, as maiores barreiras son as que nos poñemos nós a nós mesmos?

¿Sénteste, cres que vives e cres que es libre?

Opina... ou non.

Fermosa revoluçao

2006-04-25T19:34:00.000+02:00

Grândola, vila morena

Terra da fraternidade,

O povo é quem mais ordena

Dentro de ti, ó cidade.
Dentro de ti, ó cidade

O povo é quem mais ordena,

Terra da fraternidade

Grândola, vila morena.
Em cada esquina um amigo

Em cada rosto igualdade,

Grândola, vila morena

Terra da fraternidade.
Terra da fraternidade

Grândola, vila morena

Em cada rosto igualdade

O povo é quem mais ordena.

Zeca Afonso

Fadas

2006-04-23T03:28:00.000+02:00

"Sei que ninguén me crería, pero non podo negalo. Eu vinas, creo nelas. Existen. Para a miña amiga, tamén, porque ela tamén as pode ver, aínda que de xeito moi diferente a min.
Foi un día na parada do autobús. Vin morrer unha. Eu estaba aínda dentro e, de repente, ela espetouse contra a ventá. Caeu morta. Era de cor negra e eu sabía que era mala. Pero as que ve miña amiga non son así. Son boas, desas que lle axudan a amañar os zapatos ó zapateiro polas noites. Non as pode ver doutro xeito. E eu, tampouco.”

Eu tamén quero velas...

“Podes facelo. Pecha os ollos. Alónxate do mundo, desconecta e concéntrate só niso que desexas. Colle aire e reteno un instante. Despois, bótao fóra. O corazón porá o resto.”

Pero entón, ¿isto que me estás contando... é certo? ¿Ou son fantasías túas? Porque as fadas son seres fantásticos...

“Cando o espírito e a mente mandan nun, ¿qué é o que separa a realidade material da fantasía?”
..........

Non puiden máis que crelo.

Dous días "mu guapus"

2006-04-17T21:50:00.000+02:00

A este paso, Asturies deixará de ter segredos para min. Outra vez se me presentou a oportunidade de coñecer algún novo recuncho desa fermosa terra veciña e, como me encanta viaxar, non ía desaproveitar a ocasión para escoitar a graciosa fala dos asturianus (encántame!). Aínda que nada máis fosen dous días e tivera moito, pero moito, traballo por diante...
Así que marchamos meus pais, meu irmán, María (¿cómo negarlle a oportunidade de ir a Ikea, tendo a súa nova habitación a medio amoblar?) e eu. Despois dunha cola quilométrica á altura de Navia, tiramos ata Avilés para comer. Demos cun restaurante que gozaba de boa presenza, pero a compañía das mesas veciñas (en concreto dunha) non o era tanto... Case mellor omito a desagradable imaxe da que fomos testemuñas...
A tarde do xoves, foi todiña ela para Ikea e para os brazos do consumismo. Esaxero. En realidade, creo que eu fun máis observadora que outra cousa, e que María mercou o que levaba previsto e o que necesitaba. Ademais, alí mesmo quedamos con Antón, un amigo de Vedra que ten familia en Lugones e que quixo achegarse para facernos compañía. Levounos a un centro comercial xigante, moi moi bonito e servicial (nin punto de comparación con Área Central, vamos). Máis tarde, uníusenos a súa familia, que se portaron como auténticos anfitrións conozco: indicáronlles a meus pais onde podiamos durmir, leváronnos a cear, de bares... ¡Moitas gracias, Antón! E á túa familia tamén, por suposto.
Despois dun día xenial, quedábanos outro por diante, xa poñendo rumbo á nosa terriña. Paramos en Cudillero, unha vila mariñeira preciosa onde as casas, pintadas de cores moi vivas, están dispostas a xeito de anfiteatro. ¡Que bonito é!
A viaxe seguiu trancurrindo con normalidade, ata que chegamos a Chantada. Vimos un letreiro anunciando unha fervenza e, malia que ninguén de por alí sabía onde se atopaba exactamente (o único que logramos saber foi que estaba a 15km de distancia), decidimos ir ver se a atopabamos. Viva a aventura! Despois de dar mil voltas polas montañas luguesas, só atopamos varias aldeas desas de tres casiñas, por onde semella que non pasou o tempo, o embalse dos Peares... Pero da fervenza, por suposto, nin rastro. Aínda así, ese percorrido polas entrañas do interior galego tivo o seu encanto. Case tanto, coma o sabor do pan de Cea que mercamos...
En fin, dous días moi ben aproveitados. Agora, agardo que a terra dos mineiros e das xanas volva facerme unha nova invitación para seguir coñecendo máis rinconciños dela. María, xa ves que aceptei a túa “invitación baixo presión”, pero se tés ganas de contar algo máis...

Teatrofilia III

2006-04-11T02:33:00.000+02:00

¿Algunha vez falei desta mostra de “amor ó teatro” no blog? Non sería raro, pero creo que nunca lle dediquei un post en exclusiva.
Hai tres anos Teatrofilia era un soño. Un soño que se fixo alcanzable gracias á persoa que nos descubriu a paixón polas táboas. “Tres fins de semana de teatro afeccionado en Vedra, encargándonos nós de todo”. ¡Uf! Ambicioso... si... pero, ¿por que non intentalo? E fixémolo posible. O que era cousa de tolos para algúns, porque non lle vían futuro (“o teatro en Vedra non funciona”, “non vai arriba”, etc.) cumpriu estes días tres primaveras.
Traballiño nos custou e nos costa todo o ano, que os grupos que veñen actuar non se pagan sós, non. Páganse con cartos da Asociación (que non ten ánimo de lucro) ou con intercambio de actuacións. E non só iso, senón que tamén corre á conta de Papaventos, coa axuda de Ullán (outra asociación cultural vedresa), o labor de armar a caixa negra, o son, a iluminación, etc. Por non falar da busca e captura de grupos de teatro que poidan actuar nas datas que escollemos para a mostra, e atendelos e...
¿Podería ofrecer algo semellante o Concello? As palabras do Concelleiro de Cultura son rotundas: NON. Aínda así, en canto á axuda pola súa parte, canto menos poidan abrir a man, mellor. É máis cómodo lavalas. Non lles basta con ver a numerosa asistencia cada día a Teatrofilia, o traballo que nos supón e o contenta que está a xente coa mostra. E non é que o diga eu. Son palabras dos veciños que veñen ó teatro, opinións que se recollen en enquisas. Despois, sempre hai algún "Yony" que se confunde de xeito soberano... O que hai que aguantar ás veces!
Pero eses pequenos detalles, non son nada comparados coa ledicia que sinto ó vivir Teatrofilia dende dentro e tamén como espectadora. É unha das actividades das que máis orgullosa me sinto de participar. Os bos momentos que me dan esas catro fins de semana (tres sabían a pouco), non mos quita nada nin ninguén. Xa non só é porque o tema vaia de teatro, senón polo tempo que paso cos meus compañeiros, ós que quero moitísimo. E tamén por ver que os sorrisos da xente recompensan o esforzo e porque os feitos evidencian que as palabras de quen noutrora nos acusou de ilusos xa non teñen sentido.
Moitos piden Teatrofilia todo o ano. Sería demasiado... pero eu tamén a botarei de menos.

Seguirei contando algunhas cousiñas máis.

Os homes só contan até tres

2006-03-31T00:33:00.000+02:00

SE POLO TEU AMOR FOSE
POR AMOR EU MORRERÍA,
POIS TAN CERTO COMO A MORTE
NOS ESPERA NAS ESQUINAS
MORRER CONTIGO É A VIDA.

AMOR, BICAS CANDO MIRAS.
SE TE AUSENTAS, MARTIRIZAS.
A. Lopo

Estes versos cantados por Ugia Pedreira son o telón de fondo da última montaxe teatral con tintes de "performance" de Factoría Teatro.
Helena, unha das protagonistas, sométese con resignación ás catro paredes do piso onde convive con Luísa, súa irmá, sen mostrar interese por nada que estea do outro lado. Namentres, Luísa triunfa con orgullo á súa conta como dramaturga e actriz, levando unha vida de aparente plenitude.
O mundo destes personaxes antitéticos sofre un cambio cando Nico, o novo mozo ademais de compañeiro de reparto de Luísa, entra nas súas vidas. Si, nas súas vidas, porque convivirá con elas e irá descubrindo o xeo e a insensibilidade que hai baixo a pel da muller da que cría estar namorado, á par que verá en Helena todo o que Luísa era incapaz de darlle: amor e compresión de verdade.

A pesar de que se deixan levar pola paixón aproveitando unha viaxe de Luísa, hai algo máis forte que os sentimentos de Nico e Helena: a obsesión desta pola súa irmá, o amor e admiración que lle ten. Luísa representa un poder tan forte e destructivo para Helena, que a anula, convertindo a súa inseguridade en veleno mortal.

Non só na ficción existen persoas como Luísa ou Helena. As relacións baseadas nesta especie de poder incontrolado dunhas persoas sobre outras, e máis aínda, se van acompañadas de sentimentos, poden supoñer a destrucción dun mesmo.

Día da poesía

2006-03-22T00:09:00.000+01:00

21 de marzo

Nós, Eduarda, nunca estivemos no ventre da balea, tampouco a cazamos. Somos operarias, sangramos as mans no peixe e nas súas redes. Nós abastecemos as despensas de coidados, por obriga e por "destino natural". Mantivemos os corpos sometidos ás regras da mirada patriarcal, axustados ás prácticas impostas, persguidoras da moral. Tecemos soias estas teas. Nómadas en tránsito cavamos na terra que nunca posuimos e no idioma, cultivamos o centeo e fomos controladas polos seus fillos máis agrestes. (...) Agrarias e cyborgs en desorde desafiamos as normativas do desexo, tan político o pracer. Debandamos as cartografías dos plurais, o seu tránsito e as fugas, socavamos os discursos, transgredimos ou cedemos, tomamos as medidas desa autoridade, desfacemos as costuras e berramos consumidas desta furia: non hai patrón, Eduarda, non hai patrón! (...). Ana Romaní.

Hoxe foi día da poesía, pero tamén día de homenaxe a Rosalía e a tódalas mulleres. Gustoume vestir de muller do S.XIX, repartir flores cor violeta e bailar ó son de pezas tradicionais. Gustoume recitar un fragmento da Alborada e ver como caía a chuvia ó son de Lela, que levaba sabor de acordeón. Gustoume sentir a letra escarlata tatuada no meu peito co lume dos versos de Mónica González, e do meniño que levaba nela. Gustoume coñecer a Ofelia Nieto e ás Marías en persoa, escoitar a fermosa voz de Najla Shami dende o Arco de Mazarelos e ver á propia Rosalía lembrando os seus tempos de actriz. E tamén foi emocionante ver diferentes mulleres relacionadas coa cultura recitando poemas rosalianos cheos de forza e sentimento, á beiriña de onde descansa a propia poetisa. Alí, na capela de Bonaval, xunto con Castelao e Alfredo Brañas.

Violeta

2006-03-08T21:07:00.000+01:00

A vida con humor, sabe mellor...

Hoxe foi o noso día, pero que tamén o sexa o resto do ano.

P.D.Calidonia, noraboa. ;)

Aplausos, por favor...

2006-03-06T01:41:00.000+01:00

¡¡Un aplauso para todos os que temos que estudar oito temas repletos de parágrafos como este (e sen posibles variacións nin sequera de signos ortográficos)!!:

Entendemos por Xornalismo Especializado aquela disciplina científica que estudia o proceso de selección, interpretación, valoración e produción das mensaxes informativas de actualidade que, estructuradas nun contexto de causalidade múltiple e interdisciplinar, e valéndose dun discurso coherente, obxectivado, comprensible e intersante, divulgan a través dun medio de comunicación e a públicos amplos as distintas especialidades do saber humán, coa fin de dotar de sentido global á realidade e satisfacer, eiquí e agora, a demanda de coñecementos que serven para interpretar con visión de futuro a complexidade do mundo actual.

E un aplauso para ti tamén, se é que fuches quen de chegar ata aquí...

Eu non podo máis.

O mellor do Entroido

2006-02-28T18:54:00.000+01:00

Custa retomar algo despois de pasar un tempo sen facelo. Cústame volver escribir aquí, porque pasaron moitos días dende a última vez que o fixen (en serio) e, do mesmo xeito, pasaron moitas cousas. Boas, peores, bonitas, non tanto, alegres, menos... Como aínda quedan unhas horiñas de Entroido e iso é (ou debería) ser sinónimo de festa e de diversión, contareivos o mellor destes días.
O venres pasado enfundeime nun traxe de labrega do s. XIX, pero non por mor do Entroido, senón por unha homenaxe que lle iamos facer a Rosalía de Castro (“Rosalías”) polas rúas de Santiago. Pero a chuvia non nos deixou pasearnos por diante dos lugares onde viviu ou estudou, así que non nos quedou outra que ir directamente ó CGAC. Alí houbo un espectáculo de danza e un recital de poesía. Aínda así, agardamos repetir todo o que estaba previsto o día 21 de marzo, así que xa falarei disto con máis detalle.

De sábado non falo porque estiven enferma e non saín do pixama en todo o día... Pero domingo paseino xenial. Xunto con outras amigas, saín disfrazada de campesiña (aproveitei a saia de labrega do XIX :oP). Chegamos a Metro, o noso pub predilecto, e dímonos conta de que a xente era unha auténtica aburrida, unha sosa. Non se notaba que era Entroido, porque o 85% das persoas ía sen disfrazar. Aínda así, acabámolo pasando moi ben.
E onte volvímonos disfrazar e desta vez fun de embarazada. ¡Ah! Por primeira vez, paráronme para comprobar o nivel de alcohol que corría polas miñas veas namentres conducía. Por suposto, 0,00, jeje. O garda pasou dun riguroso "Buenas noches, control de alcoholemia" a un cordial "que vides ¿da festa de Guimarey?". Viva o colegueo... jaja. Como non, gardei a boquilla de recordo. Outro cacharriño máis para a miña colección...

En fin, eu non teño cámara dixital para amosarvos o meu vestido de campesiña do s. XIX nin a miña barriga en avanzado estado de xestación, pero mariquiña si, así que cando ela colgue as fotos ou mas pase, xa vos avisarei por se nos queredes ver tal e como non somos.

Agora, toca volver ó mundo real. Toca prepararse para un coñazo de exame parcial que terei a vindeira semana, pero como iso xa non é precisamente bonito, non vou falar del... Prefiro pensar que aínda me quedan unhas horiñas libres por diante e uns platos cheos de riquísimas orellas e filloas.

Aviso:

2006-02-20T21:07:00.000+01:00

Sigo existindo. A razón de que leve tempo sen renovar é a pura vagancia, porque tempo, dende que o pasado mércores rematei exames e traballos, xa tiven de sobra. Pero non me apetecía escribir, senón dedicarme a pasalo ben e a desconectar por completo. Non obstante, volverei pronto contándovos calquera cousiña, aínda que, se queredes, podedes ler un resumo destes catro últimos días no blog de mariquiña. ;)

Todos temos algunha, ¿non?

2006-02-12T17:33:00.000+01:00

Acepto a invitación que me fixo un anxiño, así que vou publicar 5 manías ou "rarezas" que teño. Supoño que hai máis das que eu non me dou de conta, e tampouco sei se todo o que vou poñer son exactamente manías ou costumes, pero aí quedan:
1. Garabateo moito: en clase, falando por telefóno... ás veces incluso cando estudo. O que máis pinto, aínda que pode saír de todo, son lúas, estrelas, soles, espirais, flores, ollos e o meu nome.
2. Moitas veces vou conducindo e non podo evitar formar palabras coas matrículas dos coches que levo diante.
3. Creo que non hai un día no que me mire ó espello sen ser capaz de non retocar as cellas coa pinza.
4. Gardo moitísimas cousas inútiles porque me dá pena tiralas: papeis de regalos que me fixeron, algunhas entradas de cine, de concertos, de museos, etc., billetes de avión, tickets doutros medios de transporte, bolígrafos acabados (orixinais, claro), caixiñas, pendientes ós que lle perdo á parella, cousas de cando era pequena (¡teño unha carpeta che de follas olorosas, jajaja)... Claro, despois sempre me atopo cos caixóns cheos de cousas que non son quen de tirar.
5. Non son capaz de borrar algunhas sms bonitas do móbil sen antes pasalas a unha libreta, para que non se perdan. Tamén gardo dende hai moitos anos as cartas persoais, incluindo postais de todo tipo (cumpreanos, viaxes, Nadal...) lástima que agora xa non reciba case ningunha por culpa da invasión virtual...

En fin, agora ocorríanseme algunhas cousas máis, pero prefiro cerrar a lista xa e pasarvos o turno a algúns de vós para que, se tedes ganas, me contedes dende as vosas blogs esas 5 cousas que vos fan ser algo rariños (ou orixinais, "se acepta..."), jaja. Anímovos a todos, pero especialmente a:
- Mariquiña, da que xa coñezo algunha que outra manía e penso que merecen ser compartidas ;o)
- A Bea, da que xa sabemos que sempre chega tarde.
- Ós meus novos "satélites" (cariñosamente ;P): calidonia, acedre, adriX e Lucas Andión.

Escapada a Munich

2006-02-09T15:30:00.000+01:00

Se saír cada vez que che apetece, aínda que nada máis sexa a tomar o aire 5 minutos, xa é unha especie de liberación mental, cando estás con exames e traballos botar un pé fora da casa convértese en algo dobremente satisfactorio.
Onte fomos ver Munich. Tiña ganas de vela, aínda que non foi a única película que barallamos. Ó final, non me arrepentín de pasar dúas horas e media nunha butaca vendo esceas dun filme que non é nin político, nin social nin thriller. Non lle atopo lugar en ningún destes caixóns, quizais porque mistura de todo un pouco. “É unha película que fai pensar”, escoitei ou lin non sei onde. Si, fai pensar. Sobre todo, porque máis alá da ficción que lle outorga Spielberg, o trasfondo da historia, o interminable e violento conflicto árabe-israelí, sabes que non vai quedar tralas portas da sala do cine en canto as cruces. Apágase a pantalla, non a realidade.
Ademais, en Munich non só se amosa a visión global do terrorismo a raíz dos atentados dos que ían ser os "xogos da paz", senón que a través dos personaxes, sobre todo de Avner, o protagonista, se ve a evolución moral e psíquica dunha persoa que se converte en asasino. Hai moitos aspectos de Munich que valen a pena: diálogos, fotografía, actores (encantoume Eric Bana), esceas, desenvolvemento...E, polo tanto, outros tantos aspectos dos que podería falar, pero prefiro que sexas ti quen opines se a viches e, de non ser o caso, que vaias vela. Eu recoméndoa, vamos. E si: Munich fai pensar.

La vie en rose

2006-02-07T11:54:00.000+01:00

Onte fun ó oculista e deslumbroume tanto cun aparello de luz que pensei que ía quedar cega. "Mira para riba, mira para baixo, esquerda, dereita..." ¡Que horror! Eu xa non podía máis, os ollos pechábanseme sós e, para facer o que me dicía... telita. Ó rematar, a oculista díxome: "¿a que agora o ves todo rosa?". E era certo. Por uns momentos, todo o que me rodeaba foi rosa (algo bo tiña que ter, ¿non?)

¡Ai, pero todo remata! Aínda que hoxe sigo vendo ás veces círculos de cores e borroso, porque teño as pupilas dilatadas. ¡É o peor! Menos mal que lle pedín á miña nai que me acompañara, porque ir pola rúa sen lentillas e cos ollos case tan negros coma a noite, é toda unha odisea para min.

Despois de tantos anos indo ó oculista, xa estou acostumada a esas pequenas torturas, pero cando foi meu irmán hai uns cinco anos, case nos cobran un plus por lesionar á axudante da oculista. "¡Pica, pica, pica"! E non houbo forza humana que lle dera botado as gotas, porque se puxo a pegar patadas. ¡O que é poder pasar do "saber estar"!

Un menos!

2006-01-31T12:15:00.000+01:00

Pois si. Onte ás cinco da tarde tiven o meu primeiro exame, e imaxino que o meu primeiro aprobado (non é por ir de sobrada, ¿eh? jajaja). ¡Que gustiño dá saír da clase coa sensación de levar menos peso enriba! Agora, a estudar para o de pasado mañá: Xestión da empresa informativa. Un día, alguén preguntou:
- ¿Empresas? ¿Política? Pero ¿ti non estudas xornalismo?
- Si.
- ¿E como é que dades todo iso?
- Para saber un pouco de todo e moito de nada.

Se equivocó la paloma

2006-01-30T12:06:00.000+01:00

30 de xaneiro. Día da paz (fermosa palabra). Alomenos, nas escolas de por aquí. En certa medida, é unha pena que cousas coma esta e moitas outras teñan que ter un día específico para que se fale delas, para que a xente garde silenzo uns minutos ou para que os medios de comunicación lle dediquen un anaco dese tempo tan dourado do que dispoñen, se é que o fan. Pero tamén é certo que os nenos teñen unha óptica diferente á dos que xa non o son. Eu lembro que cando pintaba pombas brancas, ou facía murais cos meus compañeiros en contra da violencia e aprendiamos cancións para cantalas todos collidos da man no patio, o faciamos con sentimento. Estabamos convencidos de que aquelas pombiñas que ceibabamos levarían a paz alá onde puideran voar. Criamos no que faciamos. Pero tampouco sabiamos nada da vida.

Arrea... escribo como se pasaran 20 anos, que son os que teño, pero é que aínda que non correra tanto o tempo, foi suficiente como para caer na conta de que a paz (a paz no mundo) é unha utopía. Oxalá tivera unha conciencia infantil para crer o contrario. Oxalá non se equivocaran as pombas brancas que ceibamos. Oxalá non fora necesaria a existenza dun día coma hoxe.

Respiro

2006-01-24T11:48:00.000+01:00

Despois de dúas semanas de ritmo frenético e esgotador necesitaba un respiro. Aínda que só fosen 2 ou 3 días. Así que saín, comecei a ler "A sangre fría", que me está encantando, vin algo a TV, durmín... e onte fun ver a exposición de Frida Kahlo, (máis vale tarde ca nunca).

Agora estou inmersa de novo na faena, que os exames xa están aí, pero, de vez en cando, non ven nada mal facer un descansiño, como agora. A ver se desta vez non me estreso moito...

Sorte e ánimo se ti tamén estás cos exames.

Frida: tormenta viva

2006-01-24T11:15:00.000+01:00

Impactante e dolorosa, pero valente. A súa vida, a súa obra. Ela

Hai motivo

2006-01-15T23:37:00.000+01:00

Esta foi unha semana vista e non vista. Pensei que me custaría máis volver despois das vacacións, pero non foi así. Simplemente porque, unha vez que chegou o luns, vinme case afogando no medio dun mar de traballos de entrega urxente. As présas, o agobio, as clases, as exposicións, as tardes de traballo... Fixeron que a semana rematara sen ser eu case consciente de tela vivido. Pasei máis tempo co ordenador que coa xente, creo, aínda que menos mal que, quen máis e quen menos, busca un oco para deixar de lado por uns minutos o traballo e falar doutras cousas. Non obstante, en canto a isto último e ao apuro, os vindeiros cinco días non parece que vaian ser mellores... Éche o que hai.

O mellor, sen dúbida, o sábado. Esa actuación nos Tilos, as risas, os aplausos, os amigos, a cea, a maneira de pintar o mono e... o ben que o pasamos, en definitiva. O teatro, como dicía Inés (unha das miñas compañeiras), é unha terapia estupenda capaz de substituir á que che pode ofrecer un psicólogo. Eu non sei se é certo, porque nunca fun a ningún psicólogo, pero si que creo que todos os que formamos o grupo nos sentimos felices por estar xuntos en algo tan fermoso. Pasamos momentos tan bonitos e alegres... Por certo, hoxe tivemos eleccións. "Menda" saíu secretaria, aínda que vai contar coa axuda dun bichiño. ¡Ah! E preséntovos á nova presi, jeje. María G. é a Vicepresidenta, así que, exceptuando a Antón, que saiu Tesoureiro, en Papaventos podemos dicir ¡mulleres ao poder! ;o)

Agora toca volver á realidade. Só de pensar na semaniña que nos queda... pero o caso é ir tirando, vivir o día a día cunha certa perspectiva de futuro (para que non nos colla de imprevisto) e intentar buscar sempre algún motivo polo que sorrir, que seguro que o hai.

¡¡¡Mentalización!!!

2006-01-07T17:35:00.000+01:00

Xa pasou o día de Reis (que se portaron moi ben, por certo...), así que se pode dicir que o Nadal acabou. "¡Ohhhhh!", diredes algúns. Outros saltaredes de ledicia e outros, coma min, lamentaremos que o fin destas datas é igual a comezo de clases... Non me importaría tanto de non ser porque durante as vacacións non fixen nin a metade (¡¿que digo?!) nin unha cuarta parte do que tiña pensado facer para a facultade. Propósitos non me faltaban, pero... xa se sabe. Chegas con estrés ao Nadal e claro, hai que intentar relaxarse. O malo é que, sen darte de conta, os días pasan e, ao final, rematas o dobre de estresada e agobiada. Hai cousas moi bonitas, tempo libre para estar coa familia e cos amigos e todo iso, pero tamén agobios entre ceas, comidas e compras, pouco tempo libre para traballar no teu... Vale... soa a escusas baratas. Total agora máis vale mentalizarse e non arrepentirse de nada, que o feito, feito está e, no fondo, creo que non me pesa tanto como debería... Ademais, hoxe tiñamos pensado ir ás rebaixas, pero fixemos o sacrificio de quedar na casiña e traballar. Vendo a foto, coido que non foi tan mala decisión tampouco, ¿non? En fin, agora só me queda aproveitar o pouco tempo que me queda. ¡Ánimo!

Queridos Reis Magos:

2006-01-05T16:40:00.000+01:00

Lembro cando, en 1º de primaria, unha mala pécora con nome de princesa monegasca me dixo que non existiades, igual que o Ratiño Pérez e Papá Noel. Cabreeime con ela e díxenlle que o do Rato Pérez e Papá Noel podía ser, pero vós... ¡de ningunha maneira! Porque cada 5 de xaneiro vos deixaba un vasiño de leite e bebiádelo todo. A cambio, pola mañá atopaba enriba dos meus zapatos os vosos regaliños...

Pero a dúbida e o disgusto non me deixaron tranquila, así que nada máis chegar a casa, pregunteille á miña nai se era certo iso de que "vós" erades "eles": os pais. Con rabia e botando pestes contra a mala pécora que non tivera piedade da miña ilusión (eu só tiña uns 5 ou 6 aniños), miña nai non tivo máis remedio que dicirme a verdade... Entristecinme por un momento, pero entendino. Aínda así, non me resistín a perder a ilusión. Creo que, en boa parte, foi gracias a ter un irmán pequeno que me contaxiaba esa inquietude e nervios alegres, porque, por suposto, eu gardei o voso segredo.

Despois de 15 anos sabendo que non sodes reais, e mesmo tendo eu que cumprir co voso labor, cada ano sigo tendo cosquilleos cada vez que esperto o día 6 e corro a mirar os paquetiños que hai enriba do meus zapatos. Pero, á parte deses paquetes, cada ano traedes un regalo tan inmaterial como a vosa existencia: a maxia dun día de ilusión e sorrisos compartidos para a maioría.

Que así sexa para todos vós. Feliz 2006

Que vivas un bo 2006

2005-12-30T02:23:00.000+01:00

No medio de tanto consumismo, de persoas ás que lles gusta o Nadal e outras moitas ás que non, estas son datas nas que a bastante xente se lle dá por reflexionar. É agora cando a moitos se lles ocorre iso de facer balance do vivido ao longo dun ano que remata. A boas horas, ¿non? Que se foi bo por isto, que se foi malo polo outro... Pero xa non hai volta atrás.

Que queres que che diga... cada quen, alá coa súa forma de pensar, pero a min non me gusta iso dos balances anuais. Penso que tódolos anos teñen cousas bonitas e outras que o son menos, e que, ás veces, algo importante, malo ou bo, que che pasou, eclipsa o resto das túas vivencias e iso é o que fai que digas “este foi o meu ano” ou todo o contrario.

Eu prefiro non encasillar como foi este 2005 para min. Coma ti, seguramente, vivín cousas mellores que outras, pero penso na maneira en como remata o ano para min e sei que teño motivos para sorrir. Teño saúde, unha familia completa á que quero e que me quere, o mesmo me pasa cos amigos... Faltaranme cousas que moitos outros teñen, como non, e sempre se pode pedir máis, -quen non chora, non mama-, pero con tal de que o 2006 chegue ao seu fin igual ca este ano, conformaríame. Sei que outros teñen moito menos.

E, como por desexar que non sexa, agardo que ti teñas tamén unha feliz saída deste ano e unha mellor entrada en 2006, que vivas cada día coma se fose o último e que non che falten motivos para sorrir. Un abrazo. Comeza a conta atrás ;)

O meu Parque

2005-12-19T22:39:00.000+01:00

O Parque
Esta semana, dirixíame á librería que hai preto da miña casa, cando algo me fixo parar en seco. O parque do colexio vello, ese parque que lembro dende que o montaron tendo eu uns 4 ou 5 anos, xa non estaba. Era un parque “cutre” para máis de un. Só tiña un tobogán, catro columpios e o mesmo número de banquiños de madeira. Agora, xa non queda nada. Ata o chan ten zahorra, en lugar de herba.
¿Que pasou? ¿Por que o quitaron? A verdade é que nos últimos tempos, sobre todo dende que se cambiaron de lugar os cursos que se daban alí para o colexio grande, o parque estaba moi descoidado. Pero esperábame máis unha limpeza a fondo que o seu levantamento, xa que nenos ségueos habendo...
Seguín camiñando cara á librería e non puiden evitar lembrar canto tempiño teño pasado nese parque. Dende que o puxeron ata os 14 ou 15 anos, o parque foi un dos meus lugares escollidos para ir crecendo.
Lembrei as casiñas de area que lles faciamos os nenos de párvulos ás formigas e o cuarzo que atopabamos escarvando na terra, pelexando por ver quen lograba o pedrusco máis grande.
Acórdome do día que coñecín a María, unha das miñas mellores amigas, nun recreo cando tiñamos uns 4 ou 5 anos, e da nosa primeira conversa.
Dun día que dixen “¡terra, trágame!”, porque estaba xogando no tobogán cun vestidiño azul que me encantaba, resbalei, caín na poza de auga que había baixo o rampa do tobogán e, como o parque estaba de nenos que comezaron a rirse, marchei para a casa escopetada e colorada coma “unha ghinda madura”, como diría a avoa de Mariquiña.
Tamén me acordo, a propósito diso, das tardes de sábado con Mariquiña e Aleixa, coas que formaba unha familia de esquimais con superpoderes. Os columpios eran os nosos trineos. A caseta do tobogán a nosa cabana. As follas das árbores, a carne que asabamos cravada nun pau, para logo alimentarnos.
Os recreos ata 2º de primaria. Máis tarde, as pachangas de fútbol cos veciños e amigos.
Cuns once anos, as paredes do colexio do parque eran as follas nas que a todo o mundo se lle daba por escribir declaracións de amor, insultos ou tonterías.
E, sendo un pouco maiores, e mesmo agora, aínda que nunha medida moito menor, os columpios do parque convertéronse nos sillóns para as tardes de charlas e confesións entre amigas. Para as comilonas de pipas. Para, simplemente, xuntarnos. E podería seguir, seguir e seguir... pero isto xa se parece ao anuncio aquel do Golf...
Na librería, dixéronme que o quitaran porque non cumpría o regulamento de seguridade para os nenos; que se os columpios son de plástico, que se os bordes demasiado cadrados... En fin, dou fe de que eu probei ese parque abondo e nunca na vida me pasou nada. Será que os nenos de agora son máis fráxiles, ou os fan selo, non sei... O caso é que me quedou pena porque quitaran aquel parque tan “cutre”; o meu parque. Porque penso que nunca catro banquiños e un par de columpios se prestaron tanto á imaxinación dos cativos -e dos que xa non o son tanto- nin deron...tanto xogo.

Cando os recordos te visitan...

2005-12-07T01:55:00.000+01:00

Hai momentos no que rematas algo na túa vida. Unha amizade, un amor, unha viaxe, un curso de algo, o que sexa. Entón, dáseche por pensar que as persoas que coñeciches e coas que compartiches esa etapa que acaba, quedarán para sempre como lembranzas. Que flotarán no medio dos demais. Nunca máis volverás telos presentes de xeito físico, senón que ficarán coma o que son -ou iso cres ti-: recordos inmateriais.

Pero a vida é caprichosa e, de súpeto, máis veces das que esperamos, dáselle por sorprenderte. Aquilo que pensabas que tiñas arquivado, ese recordos, esas persoas... aquela etapa, aparece de repente. Saúdate tocándoche con timidez o ombro ou, pola contra, dache un bo susto. Entón, unha explosión de sentimentos rodéate. Mergúllaste nunha experiencia pasada e, cando xa é tarde, daste de conta de que rescataches algo dela para traelo ó presente. E fas balance, un balance entre o que ten sido a túa vida e o que é, o que gañaches e o que perdiches, o que poderías ser hoxe e o que vas poder ser...

Así, atoparte con algo que che lembra un tempo vivido, pódete facer sentir frustrada, triste, alegre, melancólica, optimista... pero é algo que, polo menos a min, nunca me deixa indiferente. ¿Os recordos son o pasado?

36 horas

2005-12-03T00:18:00.000+01:00

Tantas cousas que contar e nada en particular... A ver: comezamos decembro, quedo case tódolos días con grupos diferentes para traballar, cabréome pola falta de responsabilidade e de compañeirismo dalgúns colegas, sigo indo a teatro, presenciei un dos primeiros temporais fortes do inverno... Vaia, cousas dunha estudante normal con algunhas novidades irrelevantes (exceptuando a falta de responsabilidade de certos compañeiros, que é algo que me toca bastante a moral...)

As miñas últimas semanas pasan voando. Os estímulos que percibo son basicamente a hora á que soa a alarma para levantarme, cando me entra fame e cando penso "estou cansa, ¡quero ir para casa xa!".

Supoño que terás pasado pola mesma situación, que ata pode que esteas así agora mesmo e, non sei a ti, pero a min non me gusta isto. Non me gusta caer nesa rutina que me fai sentir coma un robot programado, tódolos días coas mesmas funcións. Por iso intento facer sempre algo que non sexa por obriga, algo que me apeteza dentro das miñas posibilidades, claro está. Dá igual se un día é durmir un ratiño máis, tomar un café ou ler unhas páxinas dun libro que non teña nada que ver con ningunha asignatura, en vez de aproveitar para traballar, buscar información, etc.

Ao mellor o que preciso é un día de 36 horas ou así para dar feito todo, tanto o obrigatorio coma o que non o é... Onte estiven rematando un traballo ata as 3 a.m. da mañá, supostamente para entregar hoxe... ¿e que pasou? ¡Que ía pasar...! "Ah, xa falaremos dos traballiños eses que tiñades que traer preparados de hoxe en 15 días". ¿Cabrearme? ¿Pa' que? Sería case unha "obriga", pero como non me apetece...

Liberdade e xustiza!

2005-11-22T17:42:00.000+01:00

Estes días Franco volve á actualidade. Hai 30 anos que morreu, que comezou a abrirse un novo camiño no país despois de 40 anos de represión, de inxustiza, de escurantismo... E, a pesar disto, ¡hai quen o lembra con nostalxia e quen o bota de menos!. ¡Buf!
Quedei moi sorprendida a semana pasada cando vin un trociño dunha reportaxe de Telecinco, no programa de Milá, sobre o que queda do franquismo na actualidade. Eu pensei que xa non debería quedar máis que a lembranza e a memoria das xeracións que viviron esa "longa noite de pedra", ou algún que outro que se vira beneficiado tendo a ese home de sangue frío ao mando. Pero que va... o que vin, foron imaxes actuais de grupos de persoas reunidas para rendirlle homenaxe a un dictador que asasinou persoas só por non pensar coma el, entre outras moitas cousas, claro. E máis me sorprendeu ver que hai quen se dedica a captar raparigos de 14 e 16 anos para meterlle na cabeza que Franco só trouxo cousas positivas para España, que é toda unha figura respetable e que a súa "obra por la patria" se debe difundir... ¿Ata que punto debería estar iso permitido?
Non fai falta ter vivido unha época para saber se é merecedora de ser lembrada con nostalxia ou non e síntoo moito, pero non podo ser tolerante con aqueles que pensan que "con Franco se vivía/viviría mellor", que "faría falta un así hoxe en día" ou cousas polo estilo. Nin con iso, nin coa defensa de calquera forma de fascismo ou totalitarismo. É superior a min... pero, ¿deberiamos ter medo? ¿o que hai son só resquicios ou hai un niño de víboras?

Tres anos de mar enloitado

2005-11-14T19:59:00.000+01:00

NUNCA MÁIS

16 anos atrás...

2005-11-09T20:22:00.000+01:00

No hay hormigón que resista la fuerza corrosiva de las ilusiones. Rosa Montero

Cúmprense 16 anos dende que caeu o "Muro da Vergonza", un muro físico que separaba leste e oeste, un mundo "dourado", dicían, doutro máis "gris". Un muro que xa non se vé, pero que segue existindo. A barreira permanece na mente dos alemáns, ademáis de na súa economía e sociedade, a pesar de que a democracia e a liberdade se instauraran en ámbolos dous lados. A verdadeira unificación está por chegar. De momento, ás vistas da segunda foto, só o amor parece salvar tódolos obstáculos, xa ben estean formados de formigón ou da outra materia gris.

Como mel nas filloas

2005-11-09T17:17:00.000+01:00

Este é Artur Trillo. Dende onte, o novo profesor de teatro de Andaravía. ¡Que ganas tiña de empezar as clases! Como novidade, este ano iremos cambiando de especialidade teatral cada tres meses aproximadamente. Onte comezamos con Artur "creación e improvisación" e creo que todos os do grupo o pasamos xenial. Díxonos cousas como que "o importante son as ganas que poñamos á hora de facer algo. Se logo hai talento, pois mellor que mellor, como mel nas filloas" -de aí o título do post, jaja-. Rimos moito e sentín que o tempo voaba, iso que era de noite (as clases comezan ás 21:30 e rematan 2 horas despois). Teoricamente, despois dun longo día debería de ter máis ganas de meterme na camiña ou de non facer nada que de andar inventando unha historia libre sobre unha variña máxica ou de representar o conto da Cincenta. Pero non. As ilusións por volver a ter clases de teatro puideron co cansanzo e coa apatía. Non só pola novidade do profesor e das súas clases, senón porque tiña ganas de volver a pasalo ben cos meus teatreiros, de rirnos practicando unha das nosas maiores aficíóns: facer teatro. Como dixo Elianinha, para nós este xa será o 5º ano xuntos e Artur o noso 3º profesor (despois de dous anos co noso "descubridor", Pepiño, e de outros dous con Delfina, á que lle debemos, xunto con Nerea, a obra Bicos). Por moitas circunstancias, dos do principio de todo quedamos poucos, pero a nosa ilusión non ten data de caducidade e por iso estamos aí, ao pé do cañón ou, máis ben, ao pé das táboas. Ademais, alégrome moito de terlle contaxiado esta paixón a outras persoas que, dende o primeiro día que puxeron un pé no lugar onde ensaiamos, xa son parte de Andaravía e de Papaventos; de nós: María, Fina, Antón... Gústame que lles guste isto (non só facer teatro, senón o que conleva: montar escenario, cargar e descargar material, poñer focos, música... e, como non, o formigueo no estómago, o subidón que dá a calor do público, as conversas de despois de actuar, as ceas, a festa... jajaja). Non sei, igual que María e Eliana, que xa deixaron os seus post sobre isto tamén, síntome afortunada facendo algo tan bonito e productivo como é o teatro e, por riba, se é ao lado de persoas coma elas, pois... ¡mel nas filloas!

November rain

2005-11-08T17:14:00.000+01:00

Xa van oito días alá dun mes que comezou moi chuvioso. Agora mesmo está caendo unha que mete medo. Ás veces con forza, ás veces con suavidade... pero chove sen parar. Alégrome de estar na casiña ao quente e de poder ver como cae a chuvia da ventá para fóra. Aínda que me aburre pronto e ás veces me pon melancólica, de vez en cando encántame que chova así. Encántame estar no sofá ou na cama escoitando como cae a auga polo tellado abaixo, como peta contra as ventás.. coma se fose unha música relaxante.
Ademais, a chuvia de novembro tamén pode ser unha bonita balada. Descubrino non hai moito, cando baixei "November rain" de Guns'N'roses. Aquí che deixo unhas gotiñas:

When I look into your eyes

I can see a love restrained

But darlin' when I hold you

Don't you know I feel the same

'Cause nothin' lasts forever

And we both know hearts can change

And it's hard to hold a candle

In the cold November rain

We've been through this such a long long time

Just tryin' to kill the pain

But lovers always come and lovers always go

An no one's really sure who's lettin' go today

Walking away

If we could take the time to lay it on the line

I could rest my head

Just knowin' that you were mine

All mine

So if you want to love me

then darlin' don't refrain

Or I'll just end up walkin'

In the cold November rain

(...)

And when your fears subside

And shadows still remain, ohhh yeahhh

I know that you can love me

When there's no one left to blame

So never mind the darkness

We still can find a way

'Cause nothin' lasts forever

Even cold November rain

Sariegu muévese!!

2005-10-31T19:12:00.000+01:00

¡Que viaxe tan bonita! Sariegu é un pobo asturiano encantador... tanto a xente como o lugar só merecen boas palabras. O venres á noite saímos con moita ilusión: pois era a primeira vez que o noso grupo de teatro saía "ao estranxeiro". Serían unhas 5 horas de viaxe en bus, pero iso non nos importaba nin o máis mínimo. ¡Eramos máis de 30 persoas dispostas a facer festa onde fixera falta! Aínda que despois, quen máis e quen menos, preferiu durmir, ver a tele, falar...

Cando chegamo, aí polas 2 da mañá, fomos directiños ao albergue que os de Sariego (que xa viñeran a actuar a Vedra en abril e cos que fixeramos boas migas) nos tiñan preparado. Case todos durmimos repartidos en 4 habitacións, pero, iso si, mal repartidos: na miña eramos 14!! O melloriño de cada casa... Pero coa idea de Mariquinha (ou máis ben a orde, jeje) de deixar os zapatos no corredor de fóra, non houbo problema nin de olores nin nada, jaja.

Sábado foi un día moi completo. Vimos como se mallaban as mazás para facer a sidra, comimos xenial, fomos ata o Monte Fariu, que tiña unhas vistas preciosas, montamos a estructura, os focos y demás para actuar... E fixo un tempo boísimo!!! Andábase xenial de manga curta, mentres en Galicia, segundo nos contaron, corría a chuvia polos tellados abaixo dunha maneira... E o lugar pareceume moi bonito, rodeado de montañas redondiñas e verdes que parecían debuxadas, con casiñas de cores moi vivas, unha praciña que me fixo lembrar á de Barrio Sésamo... jajaja!!. E os asturianus un encanto. Portáronse de marabilla connosco e estamos desexando que volvan pronto a Vedra e repetir a experiencia de pasar xuntos unha fin de semana.¡É incrible o bo rollo que se puido amontonar nun par de días!

Bicos saíu... ¡xenial! Á parte, nós tamén o pasamos realmente ben. Cremos que foi unha das mellores representacións de Bicos ata o momento. Iso que estabamos máis ben cansos... Pero o público animounos tanto que nos deu ¡¡¡subidón, subidón!!! jaja. Ademais, como tivemos que facer a obra en castelán, logo de estar acostumados a representala en galego, tivemos cada metedura de pata máis simpática...Por exemplo:

-Júrame que isto no acabará más...

-Trabago en el Golden Man...

-Sobre todo si te pide que bailes enriba de ella...

-¿Entón...?

- La dependiente todavía le atopó otro...

-Etc, etc, etc...

¡Foi simpatiquísimo! Deume a risa algunhas veces... E algunhas das persoas que viñeron con nós dende Vedra, como miña nai, ata nos dixeron que deberiamos representar a obra por Galicia algunha vez en castelán só polo cachondeo...

Esa noite os asturianus convidáronnos a unha parrillada e fixéronos bailar e cantar con eles. Pasámolo ben, pero o cansanzo non permitiu que bastantes de nós quedaramos ata o final da improvisada festa. Así que fomos para o albergue, aínda que, como é de esperar, tardamos en durmir unha hora ou así, entre que ían chegando uns máis serenos ca outros...

E domingo xa marchamos, aínda que antes pasamos por Oviedo. Comemos no Monte Naranco e vin o Palacio prerrománico de Sta. María del Naranco que aparecía nos libros de historia da arte. Fixemos fotos ao seu lado, a pesar de que estaba prohibido achegarse, pero por unha vez que tiñamos a oportunidade...

E a volta sen problema. A viaxe en bus aínda me permitiu ver películas que me gustaron, como Robots ou Diarios de una motocicleta, así que foi unha viaxe moi aproveitadiña. ¡Quedei encantada! Non pensei que o podería pasar tan ben. Cando teña fotos, xa colgarei algunha por aquí.

Que soñes cos delfíns

2005-10-26T21:13:00.000+02:00

A noite anterior a esta, soñara que estaba no medio dun mar escuro e moi picado e busquei o significado do soño, por curiosidade:
MAR: Cuando en el sueño se presenta agitado y violento es que tendrá confusión, conflictos y mucho miedo. Si está completamente tranquilo es señal de tener un gran éxito en su trabajo y las relaciones familiares y de amistad están en una situación maravillosa. Un mar hermoso soñado quiere decir éxitos en todas las esferas de la vida. Bañarse en el mar es que la abundancia dominará en su vida. Soñar que se ha ahogado en la playa o en el mar y que no puede salir es el comienzo de una crisis nerviosa, de angustias y de una fuerte depresión.

Sen embargo, esta noite soñei de novo co mar, pero desta vez era o mar calmo e limpo dunha praia na que había uns delfíns moi bueniños (gústame máis chamarlles así que golfiños) e na que eu estaba con María (que acariñaba os delfíns) e coa miña familia, xogando e andando pola area. Mirando o significado "dese mar", pensei que iso dos soños é algo estraño: en 24 horas pasei de soñar algo negativo a todo o contrario, porque tamén se me deu por buscar o significado do que aparecía no meu soño desta noite. Alguén me dixo unha vez que soñar con delfíns é sinónimo de felicidade e o certo é que, ata agora, nunca me pasara (aínda que xa vos digo, a miña vida non cambiou dun día a outro...) O que atopei foi:

Soñar con un delfín es un sueño positivo. En los sueños un delfín simboliza dirección espiritual así como su propia inteligencia, capacidad mental y confianza emocional. Si utiliza toda la capacidad de su mente, tendrá éxito en la vida. Si sueña con un delfín, también puede significar que se ha establecido una línea de comunicación entre la parte consciente y la parte subconsciente de usted. Los delfines en los sueños representan su disposición y capacidad para explorar y navegar por sus emociones. Soñar que está montando sobre un delfín representa su optimismo y su altruismo social.

Soñar con la playa simboliza el encuentro entre los dos estados de la mente. La arena simboliza el proceso racional y mental, y el mar representa los aspectos irracionales, inestables y emocionales de su persona. La playa es un sitio de transición entre lo físico/lo material y lo espiritual. Si sueña que está en la playa mirando el mar, quiere decir que posiblemente van a ocurrir cambios importantes en su vida. Si sueña que está en el agua mirando la playa, tal vez va a regresar a una situación o un sitio que le es familiar. Por otro lado, tal vez está en una fase de adaptación y aceptación de cambios que han tenido lugar en su vida. Si sueña que está relajado en una playa, posiblemente va a encontrar la paz y tranquilidad en los próximos días. Vivirá menos estrés.

Cuando se ha soñado con amigos significa que en el juego tendrá una gran suerte y que los viajes que realice le son muy placenteros.

Cuando se sueña con la familia esto quiere decir que tendrá alegrías y se le acerca un buen presagio.

¿Non é curioso? É un significado moi positivo en xeral. Claro que a ver que soño esta noite... Neste caso creo que preferiría que se cumprira antes o que significa ese soño antes que o soñado en si (aínda que tampouco estaría mal...).

Edipo Re e... as telenovelas

2005-10-17T16:46:00.000+02:00

Agora mesmo tería que estar facendo unha redacción sobre a relación de Edipo (si, o mítico dee Sófocles) e as noticias. Pero non dou. Síntome frustrada. Debería poder facer o meu traballo sen problemas, pero non me saen as ideas. Quizais non é culpa miña, senón do profesor. Si, si... que non soe á cantinela de sempre de que toda a culpa é deles, porque neste caso creo que non esaxero. Non é normal que esixa un traballo no que o único que tés claro sobre el é o día de entrega: "sobre la película Edipo Re, de Pasolini, estableced las relaciones entre Edipo y las noticias. Quien me haga una crítica de cine, se la tiro directamente sin leerla. Se entrega el martes". E ¡hala!, un traballiño para a colección... gasto máis tempo intentando descifrar o que quere que fagamos que se tivera que poñerme a facer algo concreto... En fin, menos mal que teño un libriño no que se me fala algo do tema... a ver se quito algo interesante polo menos.
O que vou facer é cambiar de lugar. Estou na aula de informática da miña facultade, pero prefiro marchar para a miña casiña. Alí estarei mellor. Non é pola cantidade de xente que me rodea, rindo, falando en voz alta e tecleando a ritmos de vertixinosos. Non, porque senón levaríaa clara no meu futuro traballo (toca madeira para que teña algo que ver co que estudo). Necesito espazo para extender múltiples folios de datos e apuntes que preciso mirar para facer o traballo... e esperemos que non faga unha crítica de cinema.
Falando desta aula, ¿cóntoche unha anécdota? O outro día estaba mirando unhas cousas nun destes ordenadores e, á miña esquerda, vin que había unha rapaza que se emocionaba mogollón, faltáballe pegar saltos, vaia. Non puiden evitar mirar o que tiña na súa pantalla, e... ¡sorpresa! Estaba vendo unha telenovela. Non era Paixón de Gabiáns, non... pero aparecían dous dos protagonistas da mesma. A mulleriña (logo entereime de que era unha fan loca de Bustamante,-oe, ¡igual ten un futuro brillante na Superpop!) tiña os cascos postos e non se daba de conta das risas que botaba e de cando aplaudía da emoción cada vez que un acontecemento feliz asaltaba as vidas dos protagonistas da telenovela, jajaja. ¿Estará facendo unha tese sobre a relación das telenovelas co xornalismo? Pinta... non tiña máis que a dunha fan do xénero, pero quizais ese plantexamento teña tanta lóxica (o más) como o de Edipo Re e as noticias...
P.D. Podes seguir deixando as túas ideas no post anterior sobre o paso de ecuador.¡Agradécese!

Xa soño co paso de ecuador...

2005-10-06T20:17:00.000+02:00

El viajar es un placer... ¡Que envexa! Estes días os de 4º están de paso de ecuador por Budapest e Praga (Mariquinha e Eliana entre eles), salvo uns 10 que decidiron ir a Cuba (¡que mal rollo, ¿verdade?). De momento, a nós tócanos currar para poder facer o mesmo de hoxe nun ano. Na clase xa fixemos unha primeira reunión, ¡temos que poñernos mans á obra canto antes!... pero é difícil. Somos moitas persoas e ideas non faltan. Iso si, todo o mundo ten claro que non queremos dúas viaxes diferentes como lles pasou aos de 4º este ano. A verdade é que por un lado é triste e, por outro, patético, baixo o meu punto de vista.

Intentamos facer unha votación cos destinos, pero teremos que repetila o luns. Hai bastantes votos a favor dun cruceiro por diferentes cidades do Mediterráneo e outros a favor de Cuba. Logo, saíron países como Turquía, a India, os Países do Este... ¿A miña opinión? Non sei, é chungo decidir, encántame viaxar e hai tantos lugares que quero coñecer... Teño claro que paso de ir a un hotel de luxo ao lado da praia para torrarme ao sol, mirando por unha ventá o complexo hoteleiro e, por outra, xente morrendo de fame ou pedíndoche xabrón. E máis aínda, tendo a oportunidade de escoller algún lugar rico en cultura, arte... vamos, con cousas que ver, ademais de ter a oportunidade de pasalo ben e disfrutar igual. Non me parece mal un destino con un par de días de praia, pero se só é para iso, aforramos cartos e imos a Canarias...¿ti que cres?

O do cruceiro, se se monta guay, pode ser interesante, porque os hai que che permiten estar un par de días nunha cidade. Claro que non se pode pretender ir a un montonazo de sitios, porque senón ao final non ves nada. Outro lugar que tamén me atrae é Exipto, pero sei que nestes momentos é todo un risco ir. E Turquía tamén. Este ano era o destino dos de 4º ata que sucederon os atentados, pero, se imos a iso, calquera lugar do mundo pode ser perigoso hoxe en día, ¿non? Mesmo Santiago... Uhm... Grecia debe ser precioso tamén, Italia, México... ¡Ai! Quen fora rica, jajaja. ¿Queres recomendarme algún lugar, propoñer algunha viaxe bonita para un paso de ecuador...? E, de paso... ¿ocórreche algunha idea orixinal para recaudar cartos? ¡Gracias!

"Non hai profesorado para cubrir unha baixa"

2005-10-05T20:47:00.000+02:00

Buf, estes primeiros días de facultade xa están dando bastante que falar. Polo de pronto, unha das asignaturas deste cuadrimestre xa non nola pode dar a profesora habitual porque está de baixa (algo ao que tódolos traballadores teñen dereito). O caso é que levamos 3 días esperando a saber quen sería o sustituto/a e, a pesar de que corrían rumores de que ía ser Víctor F. Freixanes, cal non sería a nosa sorpresa cando hoxe entramos na clase e tiñamos este aviso no encerado:

"Por falta de profesorado, a asignatura de Políticas de Comunicación e Identidade Cultural pasa ao 2º cuadrimestre e, unha deste, ao 1º cuadrimestre. Reunión o luns co profesor Soengas".

¡Alucino! Á parte de que trastoca todo o horario, porque no 2º cuadrimestre a maior parte das asignaturas teñen parte práctica... ¿Dende cando non hai parados neste país, e máis no ámbito do ensino? E, ademais... ¡temos dereito a que nos poñan un sustituto! ¡Iso é cubrir unha baixa! ¿¿¿¡¡Como é que non hai profesorado???!! Que nos digan que non teñen cartos, que non lles dá a gana de pagarlle a outro profesor... pero por favor... ¡É indignante!

Eclipse anular

2005-10-03T21:00:00.000+02:00

Velaí un dos fenómenos máis fermosos que nos brinda a natureza. Despois de máis de dous séculos, a Lúa volveu achegarse ao Sol ata formar un precioso anel brillante que, por uns minutos, coroou os ceos galegos e os doutros lugares afortunados. Lamento non poder telo visto en directo. Unha, porque estaba en clase (o meu 1º día) e, dúas, porque non tiña medios para observalo sen perigo. Aínda así, sentín a súa presenza: o escurecemento do día, a baixada de temperaturas, a proxección de sombras estrañas... Non sei, foi un momento... místico. Un momento que non se repetirá ata dentro de 20 e pico anos e do que me alegro ter sentido os seus efectos. E, ademais, de vivir nunha época no que teño a oportunidade de ver como foi, aínda que sexa a través de gravacións ou fotos.
Para os nosos ancestros, unha eclipse era sinal de malos tempos. Dicían que traían consigo pestes, enfermidades, que afectaban ás embarazadas... Eu penso que merecería ser considerado como todo o contrario: como algo precioso (sexa solar, lunar, anular, total, parcial...) que indica que van pasar cousas boas, que a túa vida pode dar un cambio, pero positivo... Quero crelo, non me viría mal... pero o tempo e o destino teñen sempre a última palabra.

Compartindo soidade

2005-10-02T01:03:00.000+02:00

Onte, despois de actuar, os meus teatreiriños mais eu fomos tomar algo xuntos, como soe ser habitual. É algo que me encanta, porque, ao redor dun par de mesas, sentamos cos nosos respectivos amigos, acompañantes, fans ou o que sexa, e falamos...falamos...falamos... Podemos estar ata as tantas ríndonos ou discutindo, contándonos historias persoais ou lembrando o que nos pasou aquela vez que... En fin. Hai unha conexión tan alucinante, que quen lla dera a Rasca&Pica ou a Pin&Pon... Comparacións odiosas á parte, temos a sorte de que a maioría nos levamos xenial, a pesar de que tamén teñamos as nosas diferencias de vez en cando (dánlle vidilla ao asunto) ¡E xa van 4 anos percorrendo xuntos escenarios!

Volvendo ao de onte, un dos temas que saíu foi o das blogs. Unha das miñas compañeiras, Fina, declarouse adicta á lectura das liñas que publicamos nestes espazos os nosos teatreiriños Fonsiño, Eliana, María (linkeados á dereita) mais eu. Sen querelo, debatimos un chisquiño sobre o porqué das blogs. ¿Son diarios íntimos? ¿Cousa de adolescentes? ¿Froito do aburrimento? ¿O futuro do xornalismo independente?...

A miña blog, para min, é un espazo persoal. Cústame definilo... É un lugar no que escribo sobre cousas que me pasan, ou que pasan ao meu redor, para que ti as leas e opines, se queres. A través das liñas que deixo aquí, ti entéraste dalgunhas cousas que me suceden, aínda que, ás veces, tamén necesito escribir máis que nada para min mesma, e camuflo o que quero dicir... por iso che resulta máis difícil comprender de que falo. Por outra banda, moitas cousas que vivo non as conto aquí, como moito, só fago referencias "camufladas", como dixen. Ás veces, porque son vivencias demasiado íntimas e prefiro gardarlas para min. Ou, alomenos, non expoñelas nunha galería aberta a todas as persoas que queiran entrar, porque nunca se sabe que ollos poden pousarse por aquí... E tamén me gusta falar de tonterías de cando en vez. Se non se me ocorre poñer nada sobre min, intento buscar outros temas, aínda que sexan absurdos.

O certo é que se non me gustara escribir, nin sequera tería blog. Pero estou moi contenta de ter o meu "espazo persoal, pero non privado". Ás veces, como me pasou agora, comezo a escribir e parece que non remato máis. Síntoo por ti, que che leva máis tempo lerme, aínda que non tés a obriga de continuar ata o final. Aínda que, se chegaches ata aquí, continúa, porque polo cansanzo dos meus dedos sospeito que está preto...

Só quería engadir que isto de escribir na rede para ti/para min, ten cousas tan extraordinarias como poder compartir algo que semella imposible, como a soidade. ¿Contradictorio? Si. Pero neste momento da noite, gozo da posibilidade de estar a soas co ordenador namentres todos durmen -por certo, estar soa así ás veces é algo que me encanta, ata se agradece...- Nin sequera teño conectado o messenger. Só os meus pensamentos: só eu. En canto os leas, deixarei de estar soa . Esa soidade esvaecerase como unha pinga de chuvia no mar, e xa será soidade compartida. Encantada de que así sexa.

¡Non quero, non quero, non quero...!

2005-09-30T11:39:00.000+02:00

Esta semana non teño nada interesante que contar, porque estou facendo un pouco de todo, pero nada de nada a fin de contas... Son os meus últimos días de vacacións, así que me dedico a ver a tele, a ler, a conectarme a internet, a ir a teatro (hoxe levamos Bicos a Cacheiras: Centro Cultural Rosalía de Castro ás 21:30), a estar cos amigos, a durmir... En fin, cousas que, a partir do luns, xa non vou poder cando me apeteza porque teño que volver a ese lugar no que "vivirei" os 9 meses seguintes.

Se fose unha nena pequena, estaría berrando "¡non quero, non quero, non quero!..." Pero sei que con iso non logro nada máis que gastar enerxías... e non estou eu para desperdiciar a pouca que teño. Creo que dende que comecei primaria, odio os spots de El Corte Inglés, sobre todo a musiquiña esa de "volver a empezaaaaaar, otra vez...". O que máis me motiva da volta á clase (ás veces, o único) é ver aos compañeiros, aínda que hai algúns que me dan máis ganas aínda de quedar na casa, jajaja... Pero o que é volver a coller a rutina e prepararme para traballar... ¡non me apetece nada!

Penso que despois de 3 meses de calorciño, praia, festas e tempo para min e para facer o que me apetece, isto é un cambio demasiado brusco. Síntome egoísta, porque sei que a maioría dos mortais teñen 1 mes de vacacións como moito e menos mal, e algúns nin iso... Pero viviría así un mesiño máis, só de pensar o que me vén enriba. Sei que, cando comece, verei as cousas doutro xeito. Pronto me adaptarei aos madrugóns, a coller o coche a diario, a pasar sentada bloques de hora e media tomando apuntes, a comer ás 3 da tarde, a chegar tan cansa á casa pensando só en tumbarme no sofá, a pasar tardes na facultade traballando con 3 persoas máis para un grupo de 10... E sempre tendo presente que, nesta vida, hai que estar preparada para todo e que ninguén me garantiza que o meu futuro traballo estea relacionado coa carreira á que lle dedico 4 anos da miña vida... Arrea, ¿realmente é duro ou estou moi mal acostumbrada?

Eu tamén fun camareira

2005-09-26T20:17:00.000+02:00

Ao igual que Mariquiña, eu tamén estou na Comisión de Festas de Vedra e, polo tanto, esta fin de semana compartín con ela a experiencia de debutar como camareira. Debo recoñecer que, a pesar de ter moitas ganas de probar, tamén tiña medos: medo a non facer ben as contas, a agobiarme, a servir mal, a facer o ridículo... Pero quedei encantada. Ao comezar nunha festa pequeniña (e moi bonita, por certo), a xente non foi un problema. Dende logo, cometín os meus erros e vivín situacións de dicir "trágame, terra", pero agora vexo todo iso como simpáticas anécdotas. ¡E canto alcohol se consume neste país...!
Para comezar, os abridores que mercamos para a ocasión resultaron ser máis bonitos que serviciais, jaja, e vinme en apuros para abrir algunhas botellas. Claro que, non sempre foi culpa do abridor... tamén o tiven difícil para abrir unha de Cacique, ata o punto de que foron os dous rapaces que me pedían o cubata os que se encargaron de quitar os precintos, jajaja. ¡Que vergoña! E iso non foi o peor... senón que aínda por riba de que me axudaron, cobreilles os cubatas a 4€ en lugar de a 3'5, que era o que valían. Iso si, comenteillo aos meus compañeiros e dixeron que non pasaba nada, mentres cobrara de máis...
Por suposto, tiven que oír comentarios de tódolos tipos: bromistas, desagradables, verdes... Pero vamos, hai que saber levalos, porque hai moito borrachiño por aí solto, moito vello con mala uva e moito desesperado... ¡Falando de vellos! Temos un na comisión que é tremendo. Tremendo e verde a máis non poder, jajaja. Ás veces pásase moitísimo, pero tamén nos dá momentos para escachar coa risa. A cada comentario que se fai, el ten que quitarlle un sentido sexual-amoroso. Por exemplo, se preguntas "¿que facemos agora?", el dirache algo como "pois unha nena, jaja. E a ver se sae con rizos -algo que me intriga, iso dos rizos-". E mil cousas así. O bo é que non ten reparos a falarnos de cando el era novo e das historias amorosas propias e da parroquia... ¡Algunhas son moi interesantes!
En resumo, esta vivencia resultoume positiva, porque sempre hai xente que te mira cun sorriso, xente amable e comprensible, comentarios agradables e compañeiros que che fan o traballo máis levadeiro...Gustoume moito e descubrín que, aínda que non o pareza, é un traballo "movido", a non ser que non haxa unha alma. En fin, se fracaso como xornalista e teño cartos, podería montar un bar. Ou traballar nun pub ou algo así. Non sei como será currar unha semana seguida e non só 2 días, pero intentaríao. E máis se ao lado teño compañeiros coma os que me tocaron na comisión, en xeral. Mariquiña, a pesar de que quixeches acaparar tódalas peticións dos nosos amigos, grrrrr, non esquecei as miradas de complicidade a través das estanterías das bebidas, compartindo a experiencia de ser por 1ª vez camareiras.

Soños polisémicos

2005-09-23T01:17:00.000+02:00

Fai un ano, tiven un soño. Soño igual a "desexo", "ilusión". Un soño, que, en certa medida (só en certa medida) se cumpriu, igualiño que os meus desexos: en certa medida, (só), cumpríronse.

A pasada noite volvín soñar o mesmo que fai un ano, pero neste caso, "soñar" xa cobra o sentido literal da palabra. E sei que, agora, iso que de noite vagou pola miña mente xa non será real, porque nalgún día xa o foi. É auga pasada... mágoa que, de momento, "siga movendo muíños...".

Ás veces creo que o mellor sería non soñar, en ningún dos dous casos.

Abrázame

2005-09-19T19:20:00.000+02:00

Cando as cousas non me saen ben, cando levo desgustos, cando todo parece tinxirse de cores escuras ao meu arredor... cando todo iso me pasa, coma neste momento que vivo, poucas cousas hai que me dean máis forza que un abrazo daqueles que quero e me demostran que por min senten o mesmo. Non sei se é porque sinto a calor humana desas persoas que me importan. Non sei se é que me transmiten o cariño que me falta sentir por min mesma. Non sei se é porque noto que hai a quen lle importo, sexan amigos, amigas, compañeiros, familiares... Dá igual. Todas elas son persoas que me ofrecen resgardo fronte ás tormentas que teño que cruzar na vida. O contacto dos seus brazos rodeándome, dáme a forza que me falta nos meus momentos de máis fraqueza. E esas persoas permítenme que eu faga o mesmo, así que me agarro a elas coa forza dun náufrago á súa táboa. Saben que se o día de mañá os malos ventos cambian a súa dirección, eu tamén lles vou dar un abrazo e permitir que me apreixen con rabia, con cariño, ou co que sintan nese momento. Dende logo, cun abrazo tamén se celebran as cousas boas: unha reconciliación, unha boa noticia, un reencontro, o amor, a amizade... En fin. Na miña vida os abrazos están moi presentes e gústame abrazar, que me abracen e que a xente se abrace en xeral. É algo precioso, ata nos momentos máis feos.

Marmalade Boy

2005-09-16T12:38:00.000+02:00

Marmalade Boy. Hoxe descubrín que ese é o título real dunha das series de debuxos que recordo con máis cariño. Haberá uns 6 ou 7 anos que a botaban na 2. Eu coñecíaa por La familia crece, ou Micky&Yu. A verdade é que co título pasáronse un pouco...¡que chungo é! Poderían terse lucido un pouquiño máis, pero o que é a serie a min chiflábame. Chamádeme ñoña, chamádeme infantil ou que queirades, pero encantábame e encántame.
Seica é unha serie shojo. É coma se fose unha telenovela, pero en debuxos. A trama asegúrovos que enganchaba máis que a de Paixón de Gabiáns e, aínda por riba, os personaxes tamén eran todos guapísimos. Tanto, que ata me namoraba dos chicos. ¡Que riquiños! Poñían unhas cariñas máis feitas... ¡De veras! Daban ganas de quitalos da tele pa fóra e pegarlles un morreo, jajaja. Éche o que teñen estes debuxos xaponeses: un porte, un estilo, unha elegancia... A perfección encarnada. Vale, neste caso debuxada. ¡Ai, se foran reais!
A historia daba mil e unha voltas, pero non importaba. Eu non quería que rematara. Quería chegar do cole cada tarde de luns a venres con Mariquiña, sentar no chan da sala da miña casa, encender a tele e ver un capítulo máis das aventuras de Micky e Yu e de tódolos seus amiguiños. Ver ese mundo de ensoño no que vivían, as súas cariñas de circunstancia, a gotiña de suor que aparecía tralas súas cabezas cando se vían en situacións comprometidas ou as súas meixelas coloradas cando pasaban vergoña. ¡Que bonitos eran! Coma todo o bo, rematou, pero eu non me lembro de ver o último capítulo. Imaxino que sería un final feliz deses de soltar a lagrimiña e dicir "Ohhhhh". É extraordinario o cariño que lle teño. Faime lembrar tan bos momentos... ¿como me puido marcar así unha historia de debuxiños? ¡¡Quero que a volvan poñer!!